Κατ᾽ ἐνιαυτὸν ἕνεκα τῆς πάντων τῶν ἁγίων ἡμέρης μῦθον γράφω. φοβοῦμαι, μὴ τοῦ ἐτεὸς μῦθός μοι ᾖ φαῦλος.
Mel fabulam cum amica spectare constituerat, sed amica aegrotans non potuit, ut mihi tesseram daret. In popinella vegetariana, Heaven Canal Café nomine, convenimus, loco amoeno et tranquillo, quo e fenestris fluvium despectare possemus. Numquam vesperi locum in vicinia Camden tam inanem vidi ; pro certo reveniemus, si eventa nos iterum ad Camden duxerint.

Fabula in nave agebatur. Navis non erat in portu, sed alicubi in ripa ligata'st, ut die fabulae acturae itinerarium spectatoribus per epistolam electronicam missum sit. Pontes igitur transiimus pontibusque subiimus navem petendum. Amoenitas fluminis verpertina nos valde percussit, attamen luce debili photomachina (sc. telephoni mobilis) haud multa capere potuit -- nisi post fabulam caeruleis in lampadibus sub ponte. Olim fortasse cum tripode photomachinam meliorem adferam. Usque eo memoria sufficiat.

Fabula ipsa, In memory of Leaves titulo, scripsit et agebat Natasha Langridge. Fabula est quasi oratio, et saepe velut carmen numerosa. Historiam texebat sua de vita recenti, de amoribus, de itineribus, de reclamationibus in rem publicam et in amatores. Scaena erat tota navis caverna, spectatores utrimque in subselliis sedebant, dum inter nos mima movebatur sicut saltatrix, loquebatur sicut oratrix, et fatebatur res gestas sine mendacio, sine mora, sine metu.
Saturni diem Solisque totum fabellam scripsi. O difficilem foetum ! Quinque in fine paginas implevi : tantopere nitebar, quantulum composui. Nihilominus finii, sed ultima sententia perscripta non laetitiam nec levamen nec simpliciter lassitudinem sentiebam. Fastidium immo ortum est et maestitia.

Fortasse aliam fabellam scripsisse me oportuit. Duo argumenta eodem tempore in mente exstiterunt, sed alterum ante Vesperum Omnium sanctorum non potero finire. Mense Octobris sum occupatissimus.
Somniavi novos collegii discipulos artes spernare omnes. Solum volebant discere machinas operari, ingentes machinas perpetuo agentes, quae fumosis in ergastulis noctu dieque bona ad commercium aeternum exspuunt.

Nescio, utrum somnium oreretur quia iamiam librum Metropolin Theae von Harbou perlegeram, an quia nunc in Britannia Margarita Thatcher Theresa May regnante incolo.
Die Veneris iterum actum'st Dead & Buried, cui denique adfuimus. Aeonem afueramus, etsi taberna nocturna vix quinque stadia a ianua nostra distat. Hac nocte tres musicorum greges cecinerunt, Graves et Kadeadkas et The Creeping Terrors, quorum ultimus discum musicae editum celebrabat. Discum edit Mel, et subuculam, cuius imaginem in fronte amicus noster Jeff designavit.

Die Saturni gothi CCL navem inscenderunt ut in Tamese horas V navigaremus, quia amicus Thunder convivium nauticum, Utterly Wrecked! nomine (quod anglice et naufragium et ebrietatem exprimit) ordinavit. Gaudium maximum fuit, ut semper. Lampades Vrbis sunt pulchrae, et flumen, et coelum atrum. Amoenitatem primum mirabamur, sed et mox sub pontibus descendimus quippe duobus in tabulatis erant DJs, e quibus et Tonitrans ipse et Cockney Gargoyle et Matt the Mo passim discos canebant. Tranquillae erant undae, attamen in nave instabiliter saltabamus. Videtur, inquit Jeff, magis convivium apud amicum quam nox in taberna nocturna -- adsunt omnes qui adesse possunt, et nemo invitus adibit.

---

Nuper de tabernis nocturnis multa in mente agitabam. Heu, misero anno saepius hibernavi, ut cogitationes ad memorias marcidas solum attingerent. Nihilominus iam miseriae, etsi non funditus praesto, saltem non semper cedo. Ita, quippe cum iterum abnoctare coepissem, sperabam has notiones plenius excogitaturum.

Sed XXV annos tabernas nocturnas frequentabam, ut non facile novis cum oculis eas cernere possim, quoniam usu longaevo hebescebam, ut non mirorum discrimen solitorumque maneret.

Et post moram nihil novi percipio. Eventa semper parva (neque bene memorata neque semper memorbilia) tracto, et praecise : de hoc collocuti sumus, illud carmen cecinit DJ, ista bibimus... facta saepius inornata. Sententias caesim rerum gestarum enumero, sensus non evoco. Si abest stuprum, loci exsiccati magis aridulae Livii historiae decent quam fabulae Petronii improbae. Videlicet exemplaribus careo. Scriptores nostrae aetatis evito, et scriptores temporis acti non eadem describunt. Non refert ; saepius auctores francogallicos latine aemulare conor. Ad beatos igitur oportet me vertere.

Hem, pugillares in sinu ferre debeo, ut animo eventis percusso idem ac conspicio exscribere commentarios possum. Utrum tam accurate observem annon nescio. Periculum vero est nimis observare, ut extrinsecus fiam, neque comissator, immo umbra in muro, quae omnia vidit neque attingit. Semper procul, semper remotus in margine sto. Olim fui in centro, olim aetate aurea fui in numero primorum : fuimus Troes &c. Stulte, hoc tempore vix scripsi. Pauci sunt qui memorias illius saecli ederent. In arcula photographas paucas habeo, frusta papyri teneo in quibus celeriter et sine arte sententias exscripseram. Dixit amicus sese librum photographarum edere. Dixit amica sese historiam noctium actarum componere. Nil fecerunt, nil faciunt, ut annum de anno memoriae marcescant.

Sinamne eandem amissionem ? Edepol, sunt tot historiae... non est historia unius hominis sed etiam historia omnium comissatorum variorumque. Vereor ne verba deficiunt : sicut liber de theatro -- nonne nobis erat theatrum ? -- magia momentorum praeteritorum non potest vere revocari. Mythi ita in oblivionem cadunt...
Inicipit novus annus scholasticus. Iterum igitur -- quomodo nescio -- et discipulos et magistros subivit. Est mei imparatos servare... rogationum stultarum me taedet. Repetitione sum defatigatus.

- - -

Apud theatrum Principis Caroli cinematographicum pelliculam Hellraiser nunc primum magno in scrinio spectavimus. Aderat coenobita « Crepitator » immo histrio qui partes eius agebat, benigus vir et iucundus, qui spectatores ante peliculam breviter adlocutus est.

Auctor Clive Barker et fabellam et pelliculam scripsit dum in vicinia Crouch End incolabat. Quippe haud procul habito, nonnumquam ad eam viciniam ambulo ut scribam. Fortasse genius loci tam horrifer calamum meum duceret cum fabellam mensis Octobris solitam componerem -- nisi pestis gentrificatio nomine genium fugavisset.
Apud bibliothecam Guildhall exhibitionem de patefactione Londinii romani curabat Mel. Vespere apertionis archaeologista Simon Elliott acroasin de Londinio ab urbe condita ad aetatem Septimii Severi dedit. Aedificationem urbis perscrutabatur, ut excursum de metallis in Cantio, e quibus lapis per flumina ad urbem venerunt, eheu longiorem haberet. Usque ad excursum commentarios in pugillaribus exscribebam, tum demum desii. Acroase confecto ad exhibitionem (sc. et ad vinum) spectatores ducti sunt. Aderat in spectatorum numero Caroline Lawrence, scriptrix seriei Roman Mysteries. Melli suasi ut cum ea colloqueretur, quia ardenter volebat ei dicere nos programmata Roman Mysteries iterum spectasse dum sese exhibitionem elaborasse. Cum ea garriebamus, de exhibitione, de studio rerum linguarumque antiquorum, &c &c. Necnon de platonismo medio blateravi... Amabat exhibitionem laudabatque, et Melli nova e serie librum primum dedit, quem ei inscripsit.
Ad Museum Britannicum photomachinam attuli ut aegyptiis e sarcophagis carmina funerea collegerem, quippe aegyptio modo Arcam Vitae, ut dicitur, nostro defuncto carissimo pingebam. Heu, et quam lentule ! quoniam non solum carmina litterate exscribo, sed etiam eis ut exemplaribus utor ut apud inferos omnibus suis dilectissimus Floyd fruatur et via ad Elysios faciliter eat.

Plerumque scriptura faciliter lego et intellego ; difficultas est meliora ex acervo eligere. Unam autem inscriptionem non potui legere !

Litterae hieroglyphicae quam distinctae scriptae sunt (hem, fortasse nec avis secunda -- an accuratius dicam, dira). Signa omnia agnosco (immo, etsi nescio istam avem pro certo utrum G25 esse annon).

Litteras enim legere possum, ne verba quidem. Thesauris verborum IV consultis (et Aaou, et Faulkner, et Thesauro Linguae Aegyptiae, desperenter etenim Budge) verba etiam ignoro. Non est orthographia ; pulchritudo dispositione est sola lex. Videas idem signum ter in columna postitum, ornamentum scribae.

rmi.s Tw  sAx.s Tw  n Dt


sTw ? s Tw ? s tw ? rmi=s Tw ? sAx ? (sive s.Ax, verbum causitivum ?) In ima columna verba n Dd (« in aeternum »), sed nescio quid in aeternum maneat.

Feliciter Mel aegyptologistas duas in numero sodalium habet, et hortata'st eas auxilium rogem. Itaque eis epistolam componere coepi. Nolui simpliciter « Nequeo : iuva me !» scribere, ut coniecturam mihi meliorem exponerem. Exempla igitur in libris grammaticis petivi, ut aporiam quam recte elaborarem... et ipsa elaboratione quaestionem solvi.

rmi.s Tw / sAx.s Tw / n Dt
Flet ea te / Beatificat ea te / ad aeternum

Eae sunt deae Nut (Coelum) et Nebt-het (Nephthys), quae laeva in columna nominatae sunt.
Die (abhinc hebdomadem -- quam occupatus eram !) Mercurii vespere ad viciniam Lambeth iimus ut carmina recitari auscultaremus. Eventum, Future Exiles nomine, agebatur apud Iklectic, locum artibus in hortis publicis (Archbishop's Park) iuxta fundum urbanum. Pro certo hippies locum aedificaverunt et gerunt, sed nihilominus hi sunt e bona hippium gente.

Simon ibi nobiscum convenit, quoniam is et Mel opera scriptoris Alani Moore maxime amant, qui hac nocte in ordine nominum primus, in ordine rhetorum ultimus parebat. Hoc die, casu enim, unum abhinc annum liber eius permagnus Jerusalem editus est. Mel et Simon volumen secundum attulerat, ut Alanus eis nomen subscriberet ; primum volumen etiam subscripserat, quod eventis eius Simon et Mel semper adsunt.

IV erant recitatores : Allen Fisher poeta, scriptor Iain Sinclair, sculptor Brian Catling, et psychonauta Alan Moore. Locos vel carmina suis ex operibus declamaverun, quae omnes Londinium quoquomodo tractant. Poësin auscultare est gaudium, et in undas verborum imaginum sonorum libenter immergebar.

At non possum iuste effectum describere. In loco enarrationis magnae, unam scintillam συγχρονισμοῦ solam explicem.

In intervallo inter secundam lectionem et tertiam, posteaquam sicera cerevisiamque adepti sumus, colloquium ad litteras vorsimus, aut ipsum sese vorsit, ut solet, quippe philobiblia sumus omnes. Nam, Simon aetati napoleanicae studet, et personam militis Regis Georgii III induit, ut in exercitibus fictis amicter bella napoleana gerit. In tabernaculo sic cum amiculla in castris, in campo e.g. prope Waterloo (illud in Belgis videlicet, non hoc in ripa Tamesis) paucis diebus ut miles temporis acti vivit. Hi milites omnia singillatim cuant ; secum igitur libros aut illius saecli aut antea impressos adferre debent. Itaque codices nostris in thecis vetustissimos tractabamus.

Mel dixit se librum e medio saeculo XVII habere, qui christianos suis de peccatis et de portis Inferni hiantibus monet. Dixit Simon se habere libros christianos de saculi XVIII permultos, pulchros codices sed et lectione maxime putida et somnifera. At egomet habeo librum meditationum christianarum, quoque saeculo XVIII scriptum impressumque, sed cui pulchritudo linguae, concinnitas magna, granditas fluens valde oblectant. Pro certo stylus turget, sed integritatem numquam amittit, et lenocinia ubique sunt elegantia.

James Hervey


Etsi res -- vis et veritas fidei christianae (et malitia catholicorum) -- non me tenet, expressio rei delectat. Neque a locis ex operibus Senecae, Ciceronis, Vergilii &c abhorret, et uno in commentario mathematicis utitur ut magnitudinem spatii inter corpora coelestia -- atque ita omnipotentiam Dei -- ostendat.

Sed anteaquam hunc scriptorem nominare potui, intervallum finiit. Tertius poeta recitavit, deinde tandem Alanus Moore ad microphonum venit. Locum, suum, quem in fine legit, illum Gulielmum Blake tractat, qui in vicinia Lambeth olim incolavit ; in cuniculis sub ponte ferroviali, quae advenientes transiveramus, sunt in muris loci carminum blakensium cum imaginibus tesselatis, ut incolam clarissimum celebrent.

Nam, qui novit opera Alani Moore cognovit eius amorem oppidi Northampton, quae iterum ac iterum disserit. Expectationem nostram non frustravit. Blake enim Rev. Iacobum Hervey admirabatur, scriptorem meditationum et dialogi, sacerdos anglicana in comitatu Northamptonshire. Etsi solum oratione soluta scripsit, nonnulli eum putant in numero illorum « poetarum sepulchreti » (anglice : Graveyard Poets) fuisse, quorum opera litteras gothicas et romanticas valde incitaverunt. Blake ipse epitomen illius meditationum inter tumulos pinxit.

Cum Alanus hunc excursum coepisset, Est ille, inquam Melli susurrans, scriptor cuius iamiam mentionem feci. Post recitationem idem Simono dixi ; re vera numquam, ut credo, ei tantam admirationem excitavi.

Casusne an fatum fuerit, nescio. Verisimiliter magia, quippe ille Magus Septentrionalis aderat. Videlicet, cum Melli simonoque libros inscripsisset, Simon et Mel ei historiolam dixerunt. Credo eum simpliciter iucundum fuisse, quod quidam opera Hervery etiam legisset.
Ephemeride denuo culto, pugillares intuebar ut fragmina invenirem, quippe locum, quem in papyro incipio, saepius nunc in ordinatro finio. Heu, mens iamiam per fusta et fragmina exprimitur. Non satis ago, nisi laboro. Quisnam vult de labore legere&bnsp;? Noli vereri, neque ego de labore scribere velim. Perrara inibi eventa oriuntur quae lectione scriptione iuvant.

Die saturni more novo matutina cum caffea locos nonnullos francogallicos anglice reddi. Deinde in urbis centrum, quod Mel volebat tabernam Forbidden Planet invisere. Libris (pictis annon) emptis ad thermopolium prope Russel Square iimus ut linguis studeremus. Illa libros pictos, historias de mundo ludi Warhammer 40000 francogallice redditos (quos nuper in via Charing X nancta'st) evolvebat dum ego sententias akkadicas latine interpretabar. Studiis confectis locum ferrovialem petiimus, sed breviter bibliothecam invisimus, quo casu librum de armis aetatis cupreae emi, cui auctor verbborum hetaeorum aegyptiorum sumerorum passim mentionem facit, et copia locorum ex Iliade et Odyssea arma graecorum inlustrat. Exinde domum.

In atrio coepta singuli sumpsimus. Mel texebat dum feli arcam aeternitatis pingebam. Heu ! non sum penicillorum peritus ; lineas rectas designare nequeo, et manus inhabiles ubique maculas linquunt. Cum autem Melli ostendissem, sixit se arcam amarae. Re vera, inquit, sarcophagi, quos in museo vidimus, lineas prorsus rectas non ferunt. Hem, re veriora, sunt in museo sarcophagi, quorum imperitiam artificum ridebam -- qui opifices fuerunt sescenties peritiores quam egomet umquam fiam.
Grand pentacle de Salomon

Tractatulum de magia nigra saeculi XVII (ad usum lusorum), quippe ab editore exhortatus sum, nunc scribo. Itaque me oportet saepe ad Bibliothecam Britannicam ire.

Die Martis primum bibliothecam invisi, ut libros III recentiores — anglice enim scriptos — adirem, e quibus unum* in toto perlegi, duos** partim, attamen de his permultos notavi commentarios, ex illo paucos. Locos nonnullos in pugillaribus plene exscripsi. Infeliciter libri hoc de saeculo magis veneficiam et veneficarum persecutionem quam magaim doctam tractant. Bibliograpia saepius mihi utilior quam scriptura ipsa.

Superstition and Magic in Early Modern Europe

Heu, librum quartum, De occulta philisophia Henrici Agrippae, rogaveram, sed non advenit.

Horas IV lectione egi, sola una cum mora perbrevi ad aquam bibendum ; caffeam magnam potentemque anteaquam adveni pro certo exhauseram. Immo vero, lectio, studium ipsius scientiae potentius quam caffeinum mentem exagitat, animum incitat, animam delectat. Ita heri reveni, et cras iterum reveniam.

* Witchcraft and Magic in Sixteenth and Seventeenth Century Europe Galfridi Scarre
**Superstition and Magic in Early Modern Europe: A Reader Helenae Parish editricis
The Transformations of Magic Francisci Klaasen, quem olim legi (ab amica mutuatus eram)

- - -

Libri II

Here libros duos* de necromantia (recenti, nec stricto, sensu) adivi. Titulis conspectis bibliothecaria, anilla aspera, acerbo vultu me despexit. Severe mihi libros dedit sed urbane ei gratias egi.

Liber Ritual Magic vere melior, attamen paucos eius locos intuitus sum. Liber alius minus placebat, sed, quod ad magiam renascentiae pertinet, a prima usque ad ultimam paginam sine mora hunc evolvi. Ficinum, ut olim dixi, vere non amo, et titulus libri me fraudavit ; non a Ficino ad Campanellam progreditur, immo cum Ficino, per Ficinum ab ovo ad mala. Ficinus est polus quem capita omnia ambiunt.

Etsi maior libri pars me non delectabat, adnotationes in imis paginis maxime utiles sunt et valde gratae, plerumque latinae, nonnumquam francogallicae seu italicae, aliquando germanicae seu graecae : loci ex operibus multorum scriptorum, Henrici Agrippae, Pici Mirandolensis, Iohannis Bodin, &c &c.

* Ritual Magic Elizabethae Butler
Spiritual and Demonic Magic: From Ficino to Campanella D.P. Walker

- - -

Et reveni, ut tandem ipsas ad fontes adirem.

Grimorium verum

Nam primus liber -- hoc verecunde dico -- non ex hac aetate vere ortus, immo vero in saeculo XVII vel XVIII compositus est. Titulos librorum magiae probrosorum in mente agitavi, et primum, quem non legi, in catalogo petii, istum Grimorium verum, cuius exemplar anno MMCCLXX a.u.c. Memphis ab Alibeck Aegyptio fingit se excusum esse, sed MMDLXX a.u.c., Lutetiae verisimiliter, impressum'st. Maxima grimorii pars francogallice scripta'st, sed nonnullae cantiones sunt latinae. Exempli gratia :


Quam latinitatem !
Besticitum consolatio veni ad me vertut Creon, Creon, Creon, cantor laudem omnipotentis et non commentur. Stat superior carta bient laudem omviestra principiem da montem et inimicos meos ô prostantis vobis et mihi dantesque passium fieri suicisibus.


O latinitatem ! Nihilominus iucundum lectu.

Ultima pagina evoluta, confestim secundum grimorium, Heptameron seu Elementa Magica (pseudo-)Petri Abani, animadverti. Codex, Leodii a.u.c. MMDXLI excusus, cunctum opus latinum cum redditione francogallica continet, et eo caput francogallice (solum) scriptum, copia cantionum variarum, adfingitur. Haec cantiones ignem et arma repellunt, fures reperiunt, dolores cruciatus superant. Est quoque haec, quae infra legas, quam operationem -- si possim me iactare -- sine magia olim effeci :


Conjuration de magie noire
Pour faire décharger une Fille.
Ayez trois petites feves noires, places-en une entre chaque doigt de la main droite, poses-la ainsi sur votre chair à l'endroit du coeur, puis attirez les regards de la personne, & pour lors prononcez ce qui suit : Ego, Ago & super Ago & consummatum est.


Tractatu perlecto, tertius liber manebat. Confiteor tum me nescivisse, qualis sit liber. Multos abhinc dies retiali in catalogo eum eum casu inveneram, et in canistra (ut dicitur) posueram, exinde eius oblitus sum. Cum ei primum obviam ivissem, non eum rogavi. Immo vero, rogare non ausus sum, quod solum in exedra librorum rarorum legi potest, quo inire metuebam. Verebar enime ne cutodes me repellerent. Num academicus sum ? Num videor ut scholasticus decens ? Nonne indecoros libros peto ? Verumtamen, libros ex isto Private Case non quaero, qui ipsi non iam -- paene XXX annos -- inderdicti sunt, nisi propter fragilitatis. Et Mel me scienter monuit. Noli vereri, inquit, bibliothecarii illius exedrae sunt benigni ; hodie bibliotheca solum interdicta habet ut profanum vulgus absterreat.

Verum tamen dixi me tertii libri oblivisse. Dum novos libros petebam, etiam in canistra manebat, sed ei titulus tam longus ut non in scrinio scriberetur. Quidni ? mihimet aio. Duo grimoria iamiam eligi, quae in exedra librorum rarorum legi debent. Itaque librum fuditus mysteriosum quoque rogavi. Quidnam sit Z. et ejus 320 Oracula Chaldaica ? Hem, videamus.

Titulus operis verus, vel quem codicem in tegumento fert, est simpliciter Magia philosophica. Sed prima in pagina, secundum mores aetatis, longior titulus sic legitur :


Magia philosophica
Magia Philosophica
hoc est
Francisci Patricii summi philosophi
Zoroaster & eius 320. Oracula Chaldaica
Asclepii Dialogus, & Philosophia magna
Hermetis Trismegisti Poemander, Sermo Sacer, Clavis, Sermo ad filium, Sermo ad Asclepium, Minerva mundi & alia miscellanea
iam nunc primum ex Bibliotheca Ranzoviana e tenebris eruta & latine reddita.
Hamburgi, Anno 1593



Credo illa Oracula chaldaïca me pellexisse, quae numquam legeram. Satis mihi tempus vacuit ut ea, et exegesin de eis vitasque Zoroastris, ex operibus Porphyri, Procli, et neoplatonicorum aliorum extracta, perlegerem. Quondam velim revenire, ut reliqua capita cum Corpore Hermetico graeco comparem.

Sed illo die debui vinum romanum bibere.
Thermopolium, quo caffeam matutinam bibere soleo, nuper inane videbatur, quod tabernariae II amicissimae abierunt (hoc videlicet illius carminis croatii de Mila, tabernaria amissa, a Ðura Jakšić scripti me commonefacit). Sunt enim novi tabernarii tabernariaeque, sed mane non iam idem. Non tam garrulae, non tam benignae, non tam... at narrem.

Mane quodam monstratrices vestium a discipulis modae (si licet verbo italico uti) advocatae collegium obsidebant. Manus earum ascensorem praestabantur (nempe scalas spernant), languide per exedras vagabantur, in foro prope fontem stomachose fumabant. Ut solent.

Tabernaria Annabelle, ipsa collegii discipula, sed scriptionis theatralis, mecum monstatrices irridebat.

— Quondam, inquit, earum me miseruit, donec die quodam duae inibi caffeam adeptae sunt. « Pone, ait una, lac adipatum in caffea amicae meae, ut pinguis fiat et ego eius laborem mihimet nansciscar !» Sicut iocum vere, sed quoque serio dixerat.

Deinde ego dixi eas non omnes malae. Et histoiam de amica breviter narravi, quae olim monstatrix fuit sed pasci malebat, quae lingam thaïcam sese docuit, quae ferias pelicularum condidit.

— Hem, inquit, quam facilis est vita hominibus pulchris.

Surrisi, sed tacui. Quippe notio confestim in mente orta'st : Nonne tibimet sic vita facilis ?

Non autem fas est tabernariae talia fari.
harena Londinii nova


Mel est bibliothecaria apud Guildhall, quo exhibitionem de Londinio romano elaborat. Eventa permulta mensibus septembrique Octibrique agebuntur. Mense Augusti harena in aula Guildhall strata'st ut gladiatores et gladiatrices darentur. Ludos autem non spectavimus quippe maius oblectamentum vero in amphitheatro romano, immo in eius ruina sub aedibus Guildhall, agebatur.

antiquo in amphitheatro sub Guildhall


Vinarius Neill McKenzie personam britanon-romani vinarii (Neilus Mckennus nomine, ut ait) induit, ut acroasin de historia vini ex aetate hittitorum usque ad tempus suum, i.e. CML a.u.c., daret. Non solum genera vini, sed etiam gustus et vindemiam et commercium et potationem divitum et pauperorum tractabat. Urbaniter narratiuncula et historias eventorum populorumque scienter explicebat.

Vina VII gustavimus, e quibus perplacebat maxime illud Falernum recreatum, et quoque mulsum, quod vinarius noster ipse fecit cum vino candido, in quo mel, cinnamum, caryophyllum aromaticum, myristicam moschatam, et aquam immiscuit, ut vinum romano more biberemus

Glires !
Per menses tacitos interdum conabar (sc. frustra) ephemeridem colere.

Nuper multa quoque fragmina in pugillaribus inveni, quae expoliri etiam debent. Nonnulla abhinc annos deserui, et maioris ex his partis plane oblitus sum. Locos nonnumquam finivi ; eos enim dactylographice exscripsi, sed in rete numquam -- cur nescio -- posui.

Ecce duo :

Mense Ianuarii

Finem anni necesse in tranquillitatem egimus. Exstetit nova pellicula e serie Bella Astrorum, quam apud Museum Philosophiae Naturalis maximo in scrinio IMAX generis spectavimus. Vere nos valde placebat, etsi non satis hac in galaxe perlonginqua sunt feminae.

Proxima nocte in theatro Hope fabulam Her Aching Heart titulo, comoediam sapphicam, spectavimus, quae maxime nos delectabat. Quicquid de ea insuper voluerim scribere, non recordor, quippe postridie mors Alani nuntiata'st. Antea etiam stylus obmutescebat, iamiam verba omnia me deseruerunt. Omnia feriarum consilia deposui.

Sicut puer in mundo Bellorum Astrorum memet paene celavi, per libros per ludos per series pelicularumque programatumque. XXX abhinc annos idem feci, cum tenebrae in anima paene me devoravissent. Non omnino amicos spernabam, sed societatem maestitiae causa plerumque evitabam, et malebam in atrio hibernare.

A.D. XIII Kal. Ian. ad theatrum cinematographicum Regent Street revenimus ut peliculam horroris The Legend of Hell House titulo, unam e meis perdilectissimis, non solum huius generis sed pelicularum enim omnium, spectaremus. Casu peliculae argumentum eodem die, a.d. XIII Kal. Ian., incipit, et die ante Christi nataliciam finiit. Ita fest est pelicula optima -- seu pessima, secundum spectatoris gustum.

Sharon et amicus eius, cui nominis semper obliviscor, apud BIg Red nobiscum convenerunt. Mature discessimus, quod pater Mellis apud nos demorabatur, cui invaletudo impediat quominus abnoctaret. Exeuntes Sarae & Robino & Paulo obviam iimus, quibus sedilia concessimus. Tam exigua amicitiae fila...

Tristia superati vespere S. Silvestri ex atrio non discessimus.

Londinii Libby sororem suam invisit, et una museum National Portrati Gallery exploravimus. Consilio egentes exedras picturarum ex aulis Tudorum Stuartorumque petiimus. Tres mecum britannicae (Mel ex Anglia, e Cambria Libby et Catherine) historiae aetatis memini conabantur et accurate inter se discepabant. Egomet iam peregrinus insciius sum, sive semper ero. Non refert... tres sunt lepidae ac disertae magistrae.

 --- --- ---

Mense Februarii

Apud collegium King's iterum fabula graeca graece acta'st, hoc anno Aeschyli Προμηθεὺς δεσμώτης. Horam ante fabulam ad theatrum advenimus ut acroasin de dramati a Dr. Lucy Jackson datam auscultaremus.

Annum de anno fabulae dissertiores fiunt. Semper delectabant sed magis magisque sunt expolitiores. Non solum Musas doctrina graeca colunt sed etiam arte spectaculi. Atque non verentur tuto e tramite errare, neque a periculis abhorrescunt.

Chorus Oceanidum in tribus consistit, e quo numero una muta -- os taeniola occludebatur. Daimones vere marinae videbantur, et huc illuc in scaena semper saltabant. Mima partes Promethei agebat. Apex montis magna erat mensa seu suggestus, et catena adamantia funes remissae, ut libere moveretur. Vix enim immota manebat : ululans saeviebat, resurgens interdum torquebatur, vulneribus excruciabatur.

Deinde Io, corpore spirituque aeque vexata advenit. Nam, ter fabulam legi, primum francogallice deinde bis graece, et bis in scaena -- bis enim graece -- spectavi. Magis magisque existimo Ionis partes meliores esse partibus Promethei ipsius. Pro certo illa est huic speculum, etsi illa plane inculpata. Immo vero, scaenicam, ut dicitur, furtur ; bona mima apartes agens, ut feliciter bis quoque spectavi, maxime delectat, et memoriamque anmamque percutit.
In subsolio librariae Any Amount of Books nomine codex, in theca pulverulenta inter opera de marxismo et de sociologia germanice scripta celatus, mihi oculos avertit : Petites flâneries d'art auctoris Gulielmi Apollinaire, cuius Le guetteur mélancolique legi, qui liber satis me placuit sed et omnino eius oblitus sum -- ne tituli quidem meminissem, quem mea in « theca » in situ Goodreads.com exquirere iamiam debui. Nonnulli autem paginis evolutis -- neque sine difficultate, quippe codicis numquam lecti paginae non scissae sunt -- librum seponere nequivi.

Florilegium est locorum diurnariorum ab editore collectorum et electorum ex acervo sescenti paginorum ineditorum. Locus perraro paginam totam implet ; plerumque bini sive terni in pagina sedunt. Liber itaque legitur sicut ephemeris, et tanto stylo, brevitate eleganti, animadversione callida exemplar est optimum ad aemulationem.

Etsi pictores et scuptores, quos nominat, plane ignoro, haud refert. Non solum de arte sed de mundo valent comentarii.
Heri nocte ad tabernam nocturnam (immo vero, ad subsolium tabernae) iimus. Cum e loco ferroviali discessissemus, tres gothicos telephonum mobile unum scrutantes conspexi. Puto eos, inquam, eandem locum petere. Sed tabula nostrum in telephono non idem indicavit, et alia abiimus. Diverse per labyrinthum viarum angiportumque erravimus, et bis terve manum aliam quoque errantem percepi. Postremo una advenimus.

In ianua Flavium et Psychen invenimus. Dies natalis erat Flavii, et Psyche placentam attulit. Custos placentam vetuit sed Psyche clam intulit ut illicite comedi posset.

Bona erat nox, et multum garriebam saltabam bibebam. Attamen potationem desuevi, quod moeror gravis omnem voluptatem -- et in vinolentia -- pellit. Itaque hodie crapulae causae non multum feci. Locos nonnullos pro amicis e francogallico in anglicum reddidi, ad alia coepta heu non nixus sum.
Ab exsilio nunc timide reverto, sed meum ad larem familiarem redire nequeo. Situ Livejournal legibus rossicis coacto ad regulas suas mutandum, descisere debui. Homophobian omnino non tolero.

Itaque, sicut permulti, ephemeridem totam ad situm Dreamwidth movi. Si leges Civitatum Foederatarum in peius mutent, iterum migret. Spero migrationem secundam non necesse futuram. Sed hoc abhinc menses. Tum enim in ephemeride non scribebam, sed fugam demorari nolui. Tacite, ut hoc tempore omnia, egi.

Nunc revenio ac titubanter, quippe desuetudinem haud facile supero. Luctus vocem furtu'st. Vix calamum sumere iam scio. Aegre quidem haec verba exscribo, quod mora longissima atramentum exsiccaverat.

Heu, non solum vocem furtus est, sed etiam coëtum omnibus cum amicis fugavit. In atrio delitescebam, quo nihil vere agebam, ut nihil mentem incitaret. Atque si mens torpet, stylus quoque. Dies, hebdomades, menses ephemeridem neglegebam. Desidia fit mos, deinde mos iugum.

Mora tanta mihi derelictio esse videtur, vel proditio. Nonne summum desiderium, nonne oblectamentum scriptio ? Quam ob rem sino calamum algere ? Culpa plane, funditus, penitus mea. Immo vero maeror — de vita, de morte, de mundo — mihi vires dempsit, ut egomet (O stultitiam !) solacium spernarem. Quoniam maerorem semper fero, at non semper honeste. Scribere igitur desii, et legere paene desii, dum sodalesque intimosque arcebam. Diutius afui.
Novum ephemeridis situm periclitor...
Constitueram posterum diem Martis cum Floyde domi manere, ut illum curarem. Attamen vespere die Lunae interiit. Itaque die Martis solus egi, et solacium in scriptura petii. Ecce :

---

Natus est in horreo, in oppido Shelton, ruri in civitae Washingtonensi. Sex fere post hebdomades Seattlem emigratus est, quo Melli datus est. Re vera haud multi incolae istius oppidi hactenus effugiunt. At anno suo octavo Londinium emigratus est, quoniam illu derelinquere nequimus. Floydem catulum cognoveram, haud longe post adventum Seattlem ; quam pusillus catulus tum fuit, qui sub supellectile et enim in muro celabat. Prope parietes repebat, sed et pipiens -- numquam furtivus fuit feles.

Totam igitur illius vitam Floydem noveram, et erat et erit mihi semper carissimus. Secundo illius anno, amici e collegio, e quo numero Mel et amicullus suus (scilicet et Floyd), una domui incolabamus. Photographum Floydis in refrigeratorio pendebat, quod ego cepi cum emigrare debuissemus. Postea eos saepe invisi, et tum persaepe Floydi cibum attuli. Itaque cum Mel et ego in diaetam nobis primam migravissemus, laete Floyd me recepit.

Annos habeo XX historiarum, tamen nunc non est monia dicendum. Immo, debeo finem exponere.

Mane, heri, ad laborem domo discessi. Antea Floydem in alveum posueram, ut biberet, deinde in lectu prope Mellem reposueram. Ambobus basiavi, et « te amo » inquam ambobus, anteaquam abii. Prima e noscomio nuntia bona, ut mane scripsi, et Mel mihi dixerat Floydem beate murmurasse ante iter ad noscomium. Sed temporis gradus minuebatur, et cor deficiebat, et in pectore liquor ecfluebat, et macies carnem devorabat. Nec medicamen nec chirurgiam, inquit medica, superesset.

Tum ego inscitus. Mel mihi epistolam electronicam misit, quae simpliciter legitur « vola me cum hoc recipis ». Dixit medicam mox telephonaturam esse, ut de fine et visito ultimo disserere. E labore confestim ecfugi, et in loco ferroviali convenimus ut ad noscomium una iremus.

Floyd in arca quiescebat, quae calorem et oxygenium dabat. Sub lodice iacebat, aegrotans et somniculosus, sed patiens. Gavisus est nos advenire. Illum longe mulcebamus. Interdum caput levare conabatur ut invicem nos mulceret, et manus nostros pede cepit tenebatque. Singultabamus et flebamus, et continuo demulcebamus. Ministra interdum advenit, nobis dixit medicam alium aegrotum curare, mulcebat ipsa felem, pulchritudinem laudivit.

Sero advenit medica, sed omne momentum nobis carum. Medica hibernica, Emer nomine, erat misericors. Pulchritudinem quoque laudabat et illum leonem appellabat. Optiones rationaliter et aequo animo nobiscum egit et omnia lentule -- deorum gratia -- paravit.

Advenit hora inexpiabilis. Primum syringe ei medicamen anaestheticum dedit, ne dolorem sentiret neque pavorem. Primum medicamen luctatus est, se levare conatus est. Deinde in latere iacuit. Possumne, inquit Mel, illum tenere. Pro certo, inquit medica. Artissime ad pectus Mel illum pressit, verticem osculans. Mel mihi Floydem dedit, mox ego redidi, ut illum una complecteremur. Medica dixit anaestheticum decem minutas requirere, et abiit syringa letalem petitum, nos tres paucis momentis insuper ut frueremur.

Revenit medica. Quam amantissime illum in mensam posuimus, quam lodix ruber tegebat ut commode recumbaret. Mel et ego manibus sub capite illum sublevabamus ne umquam -- ne minimo quidem momento -- solum esse se sentiret. Usque ad finem demulcebamus. Medica dulciter venenum in renes syringe iniecit. Credidit Floydem quam celere delabi, sed propter magnitudinem et fortitudinem -- etenim aegrotans -- nec celeriter nec faciliter obiit. Minutatim cor tardius pulsabat. Medica bis stethoscopo cor ascultavit, iam lente murmurabat. Bis vehementer Floyd suspiravit. Cum morte contendebat ; non voluit nos relinquere. In aurem susurravi : noli luctari, inquam, o monstrum dulcissimum. Fortiter, apertis cum oculis, Libitinae tandem occurrit. Pectus iterum stethoscopo probavit Emer, sed iam scivi animum evolasse.

Quartam horae partem illum iam mulcebamus et osculabamur. Caput molliter in lodicem reposuimus. Medica nobis cirros e cauda et e latere secavit, in papyri involucro dedit. Deinde abiit ut soli vale diceremus.

Et mortuus, inquit Mel per lachrymas, pulcherrimus. Optimus fuisti feles.

Non volui abire. Non potui quin demulcerem et basiarem. Nares odore illius carissimo implevi.

At discedere tandem debuimus. Libellum ex arcula illius portatoria rapui, quem quondam necesse habuit ut in aeroplano Londinium volaret. Dein postremum illum mulsimus, postremum illum basiavimus, postremum pulchritudinem illius caram nos vidimus. Non vale dixe, solum inquam « te amo ».

Mortuus est ut vixit, amore ardenti circumdatus. Et aegrotans laetatus est. Ultimam hebdomadem quam gavisus est, quippe numquam paene seorsum a nobis fuit. Nonnumquam per annos veriti sumus ne inter chirurgiam vel multa nocte in noscomio solus moriatur. Consolamur quod horas ultimas una fuimus.

Nox lachrymosa, diaeta inanis. Catinum novi cibi sicci humum in culina posui ut, si noctu parvula felis larva postremum domum visitaret, non crederet nos illum pascere oblitos esse.


D M FLOYDIS
duclissimi monstri, optimi felis
qui
natus est
Mense Maii MMDCCL a.u.c.
a.d. III Kal Mar. MDCCLXX a.u.c.
obiit

semper amabaris, semper amaberis