Τὸ μὲν ἀνάγνωσμά με παρορμᾷ τε καὶ ἐπαίρει, βούλομαι δ᾽οὐδένα λογοποιὸν ζηλοῦν. δεῖ με τὸν ἴδιον ὁδὸν εἰς ὕψος εὑρίσκειν. ἆρα δύναμαι μόνος τυγχάνειν ;

εἴθε μετάσχοιμι συνουσίας τινὸς συγγραφέων. οὔ μοι δοκῶ συνουσίαν ῥᾳδίως εὑρέσθαι, οὐχ ἥκιστα συνουσίαν λογοποιῶν ῥωμαϊστί γραφόντων (ἢ ἄλλας γ'ἀρχαίας γλώττας ἱέντων).

εἴθε τοιαύτην σύνοδον κτίζειν δυναίμην, ἢ κτίσας διαφυλάττειν.
Heri vespere in theatro super tabernam The Old Red Lion, haud procul Angel, Robert Lloyd Parry iterum personam MR James induit ut fabellas II recitaret, Casting the Runes et The Residence at Whitminster. Hanc fabulam credo me olim legisse, sed numquam recitatam spectasse, illa autem est una ex operibus MRJamesensibus dilectissima, quam aliquotiens legi atque in theatro et per videodiscum spectavi. Spectaculum, ut semper, perplacebat. Bellus erat vesper « terroris grati ».

Sed cum primum in taberna inivissemus, terrorem alium invenimus : cerevisiae egestatem. Cupae omnes exhaustae sunt, ut nisi in lagoena nectar cerealis evanuisset.
Ante diem Christi natalis in taberna, 'Spoons quadam prope Marleybone, cum Libby & Aaron convenimus. Feriis minantibus etiam defatigati sumus, ut tranquille vesperem colloquio ageremus. At vecordia nobis circumdabatur. Haud procul americanus quidam suo cum amico pro Brexitio vociferabatur. Senex et anilla, verisimiliter coniuges, propinqua in mensa nobiscum istum deridebant. Antea senes II, verisimiliter quoque coniuges, in eadem mensa sedebant. Libby stolam cum imaginibus aranearum gerebat, quam unus e senibus admirabatur. Deinde ei dixit materteram suam veneficam fuisse, et propinquum olim maledixisse ut mortuus esset. Maritus eius silebat, sed vultus eleoquenter exprimebat eum hanc historiam semel atque iterum auscultasse.

Antehac die Saturni quodam (mense Decembri vel Novembri, etiam non memini) Oxoniam iveramus ad eos invisendos, quod exhibitionem Spellbound: magic, ritual, and witchcraft apud Museum Ashmoleanense una adesse constituimus. Aaron infeliciter noctu die Veneris lagoenas vini duas biberat, ut museo adesse non posset. Itaque sine eo exhibitionem exploravimus. Parva erat, et nimis per modum musei artis quam archaeologiae ordinata'st. Parum explicebant tabellae prope arcas, et nonnumqam erant difficiles inventu. Feliciter permulta de magia ritu et veneficia scimus. Hoc dicto, pulchra res et horrifica ostendebat. Maxime placebant grimoria latina francogalicaque, et ensis cui perlucidum manubrium crystallinum ossa digiti cuiusdam sancti continet.

E museo in tabernam, illam Lamb & Flag, ut nobis mos est cum in centro Oxoniae adsimus ; fautores enim sumus discipulorum. Nec ego nec Libby vinum decoctum resistere potui, attamen propter hiemem tepidam singulis calidi vini poculis exhaustis sicera frigidum petiimus. Tum dies natalis Libbyae paulo ante actus erat, ut donum ei dederim, librum maiorum fragmentorum praesocraticorum ; olim dixit se velle philosophiam graece legere, seu conari.

Mense Octobri Societas Oscar Wilde Londinii eventum habuit, post quod Aaron & Libby nos ad tabernam arcessiverunt. Sodales enim non solum litteras legere et disceptare amant, sed etiam bibere. Longum colloquium de Comite Lautréamont et de Antonino Artaud (qua de causa nescio) uno cum sodale gessi. Mel hortata'st ut amicis pugillares studiorum akkadicorum ostenderem, quos pulchros esse putabat. Amici signa cuneiform et tralationes latinas mirabatur. Quamobrem, inquit Aaron, non es scholasticus ? Nequivi videlicet respondere. Haec sententia propositum eius solitum facta est, quod coëtu unoquoque ingeminat ; sed de hac alias.

Nam, proximo die amici nostri aëroplano iter faciebant, ut hac nocte in deversorio prope aëroportum morari constituissent. Hoc die Societas Oscar Wilde multos Londinii locos invisit, itaque, ne per Vrbem ambulantes onerarentur, sarcinas cum custodibus reliquerunt. Officinam sarcinarum casu magno in deversorio londiniensi invenit — illo Café Royal. Scintillantibus oculis Aaron nobis hoc dixit. Poculum, inquit, apud tabernam illius bibamus. Quidni ?

Cum primum in deversorii aulam advenissemus, minister in nos cucurrit. Aaron imperturbato gestu ei tesseram ostendit.

— Sarcinae nobis repetendae sunt, inquit, attamen prius quam proficiscemur, in taberna poculum velimus.

— Subito vobis mensam inveniam.

Cum minister lapsus esset mensam petitum, Aaron ridebat. Nunc, inqit, credit nos hic demoratos esse !

Ita eius in taberna bibimus. Re vera, a tanta opulentia abhorreo, tamen semel, quasi per iocum, non respuerem. Non autem revenire velim, quippe VI temeta £100 steterunt.
Pondus curarum calamum onerat, ut vix audeo commentarios resumere. Tempus porro onus auget, et mentem in desidiam redigit. Caligo in animum invasit, per quam memorias fugaces vixdum capere possum.

Sunt res, nihilominus, quarum non iam oblitus sum. Stilum nunc instigo, ut silentium grave diruam. Oportet incohem non aliter ac pergere velim. Itaque ab incepto amicitiam tractabo.

Aaron et Libby nos saepe invisebant. Nonnumquam ii Londinium, aliquando nos Oxoniam ibamus. Die Solis prope Elefant & Castle in taberna transitoria temetorum permixtorum (pop-up cocktail bar anglice recenti) ingenti sub tabernaculo, Cauldron Bar nomine, convenimus. Taberna est ornata sicut schola artis magicae, et advenae inibi discipuli alcemiae fiunt. Baculo accepto pallaque induta magister (tabernarius) nos e vestibulo in laboratorium ducit. Re vera, quisque discipula discipulus quaeque potiones suos commiscit. Magistri (tabernarii) ad mensam arculas adferunt, in quibus sunt liquamina, herbae, sales, et apparatus artis ut discipuli venena dulcia decoquamus.

Duobus autem experimentis effectis tempus abiendi advenit. Aaron tabernam temetorum permixtorum aliam, quam longe volebat temptare, nobis proposuit, ut eum in Covent Garden viciniam sequeremur. Haec taberna, Mr Fogg's Gin Parlour nomine, non scholam magiam, sed tabernam exploratorum e saeculo XIX simulat. Pulchra virgo indica instar exploratricis vestita galeataque (pith helmet enim gerebat) nos in vestibulo recepit, et viam intus indicavit. Pilam, inquit, sequeimini. Deinde pila in ductum ligneum posuit, ut hac in via propere ad subsolium descendit. Lentius in scalis secuti sumus. Pila sub ianuam volvit, quo acervus pilarum (ferme XII) ductum impediebatur. Cum Aaron ianuam tabernae imam aperuit, Mel obstaculum soluit, ut magno pilarum cadentium strepitu intraremus. Ministra, quoque vestimenta exploratricis gerens, postquam e clamore recreata'st, nobis subrisit. Quam introitum, inquit, et quam elegantes estis. Re vera, vestimenta solum eligimus ut veneficam ageremus.

Temeta permixta paulo pretiosa, tamen in Vrbis centro sunt temeta cara ubique. Cerevisia non immodico pretio venum datur. Libellus temetorum sicut exploratorum ephemeris scriptus est. Malorum scilicet colonialismi mentionem plerumque evitat, attamen non omnino absunt. In foricis caecum stereophonum canitur. Locum historiae e libro vetero audii, quae narrabat indgenas Apache natione ferroviam oppugnare, et a fortibus viris (sc. albicoloribus) fugari.
Nisi studium babyloniae linguae, nihil me avocat. Ludos, libros, laetitias omnes seponam si in sententiis perantiquis me versari possim. Et de reditu ad scholam cogitabam -- serio quidem -- ut formaliter studerem, attamen vereor ne ita latinitatem ipsam prodam. Oimoi !
Mense Octobri Vanessa, amica e Seattle, nos invisit. Breviter Cornwall, deinde Brighton, incolaverat, et Seattle abhinc annos revenit. Una sola nocte nobiscum demorata'st, sed omnibus horis fruebamur. Sarcina apud nos deposita, in tabernam Shaftesbury iimus. Novem annos eam non visimus, ut multa summatim colloqueremus, sed et colloquium persaepe, eheu necesse, nostras ad res publicas sua cum corruptela vertebat.

Heri Ryan, amicus olim seattlensis qui nunc Novi Eboraci incolat, in taberna nobiscum convenit. Solum tres post menses nos inviserat, ut laete de theatro et de peliculis vicissim garriremus. Scilicet mense Augusto de res publicas permultum quoque ploraveramus.
Rixamur, quoniam tristis sum.
Quid sit et qualis sensus legendi. In libri prooemio, Marcus Haddon scribit librum habere verba artificum et poetarum, qui faciant ut lectores suorum ipsorum obliviscantur et intereant breve tempore in conscientiam personarum fictorum. Hoc autem ego numquam. Memet in libro non perdo, ut dicitur. Quid alii ?

Carolus Sagan, illo in libro (illaque in serie) περὶ τοῦ Κόσμου de pueritia loquens dixit se, fabulas de Iohanne Carter martiani legentem, ipsum Dejah Thoris principem Helii adamasse, bellatorem viridem Tars Tarkas nomine sibi amicum fecisse, et per urbes et secundum canales planetae Martis ambulasse. Et amicus mihi Rob olim de de pelicula Jurassic Park loquens, Pro certo, inquit, nunc omnes sensiverunt sese tyrannosaurum regem fugere. Tum dictum eius respui ut nimis post-modernismi oleret, nihilominus eandem sententiam illius Caroli expressit.

At ego numquam memet sic in libro submergi vel immisceri sentii. Ego de hoc, ego de illis, ego de locis alienis lego. Liber bonus potest attentum animi funditus absorbere, attamen separatio semper manet. Utrum haec sit insolita annon, nescio.
A laude abhorreo. Die Solis, anteaquam thermopolium quo studeremus attigimus, in librariam caritatis (sensu recentis) breviter iniimus. Mel nullos, ego casu II libros (quam inusitate !) inveni, fabellam Margaraitae Yourcenar, L'Oeuvre au noir titulo, et librum tertium e serie lyricorum graecorum loebensi (cum operibus Stesichori, Ibyci, Simonidis, et al.). Haud mihi emptum insolitum. Cum argentum pependi, tabernaria libro graeco conspecto subrisit.

— Laudo, inquit, te hunc lecturum ; ego quondam in Graecia incolavi, neque umquam vere linguam bene didici.

— Credo haec, aio, carmina paulo vetiora...

— Pro certo, ait, sed non potui legere, nisi tabellas cum nominibus viarum.

Nescivi quid responderem. Itaque Mel pro me hiatum implevit.

— Est classicista, inquit.

— Docesne ? inquit tabernaria.

— Haudquaquam, inquam. HUnc librum modo ad acervum carminum graecorum addam.

Dein effugi ne amplius dicere deberem.

. . .

Quidam lusor nuper mihi epistolam electronicam misit, in qua scripturam meam alia in ephemeride laudavit et petiit ut eum de scriptione et ludis solitariis monerem. Humiliter responsi, sed laudem non accipiens ipsam aliter accepi. Descriptiones enim laudavit, at ego puto me quam ieiune omnia describere. Bene autem colloquia compono. Semper hoc putabam, et, quoad possum memet ipsum laudare, confiteabar. Itaque huic amico dixi me eum fraudatum : vix mundum fabellae describo, immo vero propter characteres inter se colloquentes et nonnumquam sibimet cogitantes, credis me mundum descripsisse. Ars est, ut docet poeta, celare artem.

Quippe monitum petiit, artificium enodavi. Cum primum locos scribo, verba « inquit » et « ait » et nomina personarum plane omitto. Itaque quaeque persona debet suaptam vocem habere, ne in se confundantur. Propter hoc dolium (quod lectio Platonis Parmenidis mihi commonefecit ; exemplar meum interpunctis non utitur, ut locutores distinguat), unaquaeque persona secundum suam propriam indolem necesse loquitur.

Nihilominus respondens iterum descriptiones laudavit.
Cui credo ? quem sequor ? quid videtur veritatem esse, vel saltem viam ad veritatem ? Nullam philosophiae scholam colo nec defendo, nec ulli me adiunxi, quippe nullam inveni quae me funditus satisfaceret. Malo de meis sententiis propriis argumentari, sed plerumque nil facio nisi notionibus antiquis, nonnumquam et tritis, respondeo. Puto me nullas propositiones positivas proferre.

Quodviscumque mihi notiones incitet, legam. Nonnumquam libri, quibuscum strenue dissentio, magis docet quam libri qui placent, quippe redarguans enodo sententias meas comproboque. Attamen sunt libri tam atrociter scripti ut non responsum mereantur. Boni igitur poetae sunt philosophi optimi, quoniam pulcritudine saltem, nisi perspicuitate, sententiarum delectant.
PALIMPSESTVS

     Tametsi episcopus me arcessiuit, et tempestates hiemales minabantur, Ambianum redditum recusaui, quominus preda me eluderet. Seuientes uenti neque montani neque episcopales me terrent ; sapientia nam antiqua, per secula tenebrosa amissa, me aduicat camenarum ipsarum uocibus.
     Rumor mihi ad aures uenit cum monasterium, misere monacorum ordinis sedem prope misellum oppidulum, cui nomen e memoria effugit, inuenissem, quippe uulgo creditum'st inibi codex ueterrimus inuentus sit, qui Hortensium illum Ciceronis preseruat. Attamen cum abbas mih librum ostendisset, non potui cachinnum retinere. Quis tantam uulgaritatem, tantam stultitiam, tantos soloecismos pro uerba Tullii haberet, plane nescio. Laudo enim humilitatem abbatis ; superbus uir derisioni huius thesauri cum opprobrio respondisset. Is autem ueniam poposcit, et reliquum bibliothecam perscrutari me inuitauit.
     Viginti pene codicibus bibliotheca consistit : operibus uulgaribus plerumque, et bestiario antiquo, florilegio Tertulliani, sermonibusque incertorum auctorum. Unus codex erat grecus. Puluis ei tegumen albescit, quo exsufflato dimidiam partem Historie Dionis Cassii inueni. Abbas timide dixit nullos inibi grace legere.
     — Bibliothecam tuam, aio, gloram Dei exprimit. Thesauri spiritus pretium inestimabile ferunt.
     — Intelligo, ait. Simplices sumus monachi, neque requirimus libros preter quos qui simplicem ueritatem fidei docent. Philosophiam — paganam presertim — societati Iesu letissime tradimus.
     — Et sancti sapientiam paganorum non negarent. Sanctus Augustinus ipse dixit Hortensium eum ad fidem christianam duxisse. Si hunc librum inuenissem...
     — Eheu ! frustra hic uenatus es. Nihilominus...
     — Nihilominus...? Quid dicis ? Quid dicturus es ?
     — Liber antiquus — tam rarus, tam insolitus quam antiquus, in abbatia haud procul inesse dicitur.
     — Quem librum dicis ?
     — Nescio. Liber secretorum putetur. Preter rumorem nihil cognosco.
     — Dic : ubinam sit ?

. . .

     Exiguissimo igitur rumore auscultato desiderium me in montes impulit. Nec iter neque eius arduitates uelim enarrare. Credo te satis agnouistis. Vix scio quamobrem de abbate iamiam scripsi. Fortasse ipsum nouisses, aut iam mortuus est, aut alibi abbatiam in monte attigisti. At hec est confessio eque ac monitus, et indulgentliam tuam sic impetro.
     Nam, solus et defatigatus, fame semi-mortuus et frigore, portam abbatie attigi. Abatissa me recepit, et silente in cellam me admisit.
     — Precemur, inquit, O aduena, pro salutem tuam. Mox, gratia Dei, preterire poteris.
     At ambo scimus eam mentiri. Obsessionem meis in oculis legerat, que recedere nequit.
     Duas, fere tres dies dormiui. Interdum monacha cibum et aquam attulit, esti uix edi, neque bibi. Egritudine denique superata cibum ut famelicus deuoraui. Exinde abatissam statim petii.
     — Salus iterum es, inquit, misericordia Dei. Nunc iter tuum contendere potes.
     — Haudquaquam, aio. Finis mihi hic inest.
     — Quapropter ? Sumus pie monastrie, in scriptorio laborantes pro gloria Dei.
     — Sic adueni, ut bibliothecam uestram inspicere. Velim et fructum et fontem laborum uestrorum intueri.
     — Sorores Maria et Lucia sunt desinatrices peritissime, et illuminatio sororis Sophie est eximie pulchritudinis, attamen non credo tales nugas mundani scholastici anumum mouerent.
     — Desine dissimulare, abatissa. Utrumque non decet. Alium habetis librum, cuius secreta numquam diuulgatis. Adueni ut peregrinus. Hunc euoluere debeo.
     — Obliuiscere, precor, huius libri. Insalubris est et maledictus. Fuge, ne tibi noceat, ne malum te inficiat.
     — Nolo. Recuso, quidem.
     — Num possum te aliter conuincere ?
     — Non potes.
     — Vidoe te impauidum. Eheu. Cras igitu te in cellam occultam ducam. Nunc autem in sacrarium ire me oportet. Secundum regulam quidem uiumus.

. . .

     Hanc noctem uix potui obdormire. Inanita cellule mee pauori in ima anima equabat, ut speculum mihi inhonestatis. Verba enim precum os meum uix emittebat, neque eis uero cor credebat. Cogitaui de libro solo, et secretis eius promissis ardebam. Re uera, hec me pudebat, sed magis separationem a Diabolo tremebam. Malignitatem ineffabilem sentio. Iste liber me ad se aduocabat, sed uoce plane aliena, sicut e mundo alieno, uetiori deis iuuenibus gentium hominum.
     Reuenit mane abatissa. Me conspecto, Nunc scis, inquit. Te insidiatur, propinquitate ipsa in mentem irrepsit.
     — Quid sit ? inquam tremulose.
     — Scias.
     Face incenso me duxit, semi-somnum, in subsolium abbatie. Passu quoque strepitus in aures — seu in animo — augebat.
     — Sentisne ? inquit abatissa.
     Tacite annui. Per caligonem eam secutus sum, donec ianuam ferream attigimus. Pessulum aperuit ut intraremus.
     Cella thure olebat. Cruces auree in muris scintillabant cum facis luce. Quante essent non potui facile numerare ; inordine serte sunt, ut cellam imaginibus Saluatoris circumdarent. Mensa scriptoria in media cella, in quo atramentum, culter, penne —  et uetus codex.
     Aër in cella erat sicca et crassa, non solum thus propter sed alio modo innarrabili. Pedes mei ad mensam pepulerunt. Immo uero, codex me ad se subegit. Desiderio pauore commixto tegumen cutis simplicis palpaui. Erat, quam insolite, callidum, ut animal uiuans. Inconscienter abatisssam respexi. Patientiam in uultu legi, sed et leniter subridebat.
     — Tolle, inquit. Lege.
     Librum caute suscepi, siui ut meis in manubus suo sponte aperiretur, et sententiam sub oculis primam magna uoce perlegi :

Cum ergo accepisset Iesus acetum, dixit : Consummatum est. Et inclinato capite tradidit spiritum.

     — Sunt sacra biblia ! inquam.
     — Sunt. Et non sunt. Inspice paginas.
     Pagine e membrana insolita facte sunt. Purpura tincte uidebantur, sed cum intuitus essem agnoui colorem naturalem esse. Insuper poros, quos omne pergamentum fert, uenulas rosaceas uidi.
     — Quid animal... ?
     Abatissam nutu negat se scire. Littere sancte maxima cum cura et arte scriptrix uel scriptrices formauerunt. Pietatem ingentem exprimit manus. Hic autem illic littere undose fiant, sicut calamus interdum tremulus eas exscripsit, deinde animo confirmato peritie scriptionem resumpsit. Et sub litteris rasuram conspexi, umbras iltterarum uetiorum.
     — Palimpsestus est, inquam. Quidnam superscripsistis ?
     — Primam paginam inspicias.
     Paginas ad inceptum libri euolui. Prima in pagina erant littere insolite, que post contemplationem momenti cursiuas grecas antiquas esse cognoui. Inter eas sigilla et characteres, sicut uidi in libris nigromantie, quos quondam Auguste Vindelicorum in foro combussimus. In litteras animum intendi, donec — haud sine difficultate — uerba ex eis legebam. Ibi inueni horrorem : nomina deorum antiquprum demonumque, preces atras imprecatoresque, maledicta, uoces magicas, et hymnos maleuolentie hexametris rudis exscriptos.
     — Quamobrem, inquam pauide, hoc exordium non erasistis ?
     — Credis nos Sancta Biblia blasphemare ? Stulte uir, euolue !
     Iussu coactus paginas euoluebam. Hic illic super characteres et uerba immania litteras scripture sancte exoriri uidebam. Magis euoluebam, magis uerba mala a locis Verbum Dei exprimentibus superata inueniebam, donec unumquidque oblitteratum est. At non deletum — non funditus, quippe si artius intuits sum, uerba antiqua sub scriptura noua insidiari inueni.
     — Iterum ac iterum erasimus, sed et Nouum Testamentum scriptum insuper et rescriptum numquam manet. Sententie Mali semper sese exserunt, opera sancta deuorant, sicut pestis corpus humanum.
     — Cur non, inquam, codicem deleuistis ?
     — Ha ha he ! Non possumus.
     — Ain uero ?
     — Video te etiam ignorare, o fortunate ! Obliuiscere huius libri nefandi ! Abeas, fuge ab hoc loco maledicto, et precere Deo ut te conseruet.
     — Furisne ? Ego codicem immundum delebo !
     Face a manu abatisse crudeliter erepta libroque humum iacto, fortitudo statim euanuit. Dubitabam, ignem ardentem ad codicem appropinquare repentine uerens. Tum cachinnauit abatissa horribiliter, cum terroris et solacii mixtura. Facem a meis digitis eneruatis recepit.
     — Libri secreta, inquit, scire uis. Quondam ego, ut tu, flammis librum delere petii — et nequiui. Exinde librum peregi, ut arcana eius damnosa cognoscerem. O miseram ! Utinam fides catholica mentem meam a tanto peccato auertisset. Attamen — quam arcerba est hec ironia — tanto peccato cladem maiorem euitaui. Liber quidem uult deleri. Demon inest, in foliis ligatus. Si deleatur liber, a carcere spiritus malus liberetur.
     — Non intelligo, inquam balubtians, scriptura...
     — Sepe scripturam antiquam eradimus. Tres sorores inlitterate hic incolant, quas paginas lauare iubeo, ne alie uerbis nefandis maculentur. Sepe insuper rescribimus, sed, ut uides, non manet.
     — Scire debeo, quid dicat.
     — Debeone ? an uis ?
     — Quid refert ?
     — Non possum te uetare. Credo mentem tuam tam fortem, te scintillam sapientie satis habere, ut non spiritum malum in mundum emancipes. At scito : etsi mentem incolumem tenebis, animam pro certo perdes. Postremum te moneo : fuge, et obliuiscere.
     — Quousque debeo expectare ? Quando reuenerit scriptura ?
     — Lentule incipit, dein ardescit, sicut incendium.
     — Quotidie queram.
     — Videlicet.
     Quotidie. Eheu ! sex per dies sescenties ad cellam reueni. Semper plura uerba, plures characteres legere poteram, sed sepius in medio uerbo obscurate sunt. Sensum horum locorum diffractorum capiebam, etsi plenus intellectus me eludebat. Diem de die mysteria decadebant donec septiomo die librum in toto perlegi.
     O malignitatem ! Tale malum, et talem temptationem in neodem loco numquam uidi, numquam credidi possibile esse. Serpens in Paradiso tantam escam non habuit. Confiteor me ad malum temptari... At statui malum debellarem. Malo igitur minori — etsi atrocissimo — maius malum euitare petii.
     Posteaquam librum perlegi, abatissa mihi dixit sese quoque temptari. Ferme, inquit, si una librum usserimus, et uoces pronuntiauerimus, demonem regere poterimus.
     — Die Solis, inquam, post missam. Tum satis potestatem diuinam et fortitudinem habebimus ut demonem faciliter et sien periculo imperare.
     Mendacio meo, gratia Dei, credidit. Itaque noctu in culinam repsi, quo uenenum coquerem. Deinde in capella, ut calicem ueneno oblinerem. Horridam sororum piarum mortem nolo describere, nec cedem abatisse suspiciose, quam cum cultro uenari me oportuit.
     Facinoribus factis, cadauera nonulla in aula traxi, hic illic posui. Membra eorum ordinaui sicut peste in loco mortue sunt. In ostio ingentibus litteris P E S T I S pinxi, dein portis clausis pessulum obdidi.
     Spero fraudem meam uiatores fugaturam esse. At dubito : itaque his terribilibus in paginis hanc confessionem, hanc monitum scripsi. Fuge, precor, ne ϽϾ obsess ΙΑΕΩ te ΘΗΞΙΑ mal ʊ ΑΓΕ ΑΒΡΑΣΑΞ ʊ ΞΤΕΡΟΣ ducЋʊƳƆ ΒΑΦΠΕΝΕΜΟΥΝ ΟΝΙΘΙ ΛΑΡΙΚΡΙΘΙ ΡΥΟΨ ΑΙΦΙΡΚΙΡ ΛΙΘΟΝΙΣ Ӿ ΥΟΜΕΝΕΡ ΦΑ8ΩΕΙ Ϣ ΞΑΒΡΙΕΛ ΚΟΧ ΗΤΗ ΗΤΗ ΤΑΧΥ ΤΑΧΥ
Collegium centum abhinc annos conditum'st, attamen quotannis, ut videtur, nemo ad reventum discipularum discipulorumque praeparavit. Itaque praeter laborem -- propter enim fatigationem -- haud multum mensem Octobrem feci. Saltem fabellam horroris, ut mos est, composui, et spero me eam in ephemeride ante omnium sanctorum diem positurum. Mox iter in Germaniam faciemus, ut vix hora ad dactylographian vacet.
Eventis multis res publica Londiniensis centum annos sufragii feminarum celebrat. Itaque heri vespere apud bibliothecam Guildhall exhibitionem suam, Women, Work and The City, aperuit Mel.

Ostendit exhibitio historiam feminarum in sodaliciis, quae Londinii Worshipful Companies (sodalicia pia), ubique reliqua in Britannia guilds nuncupantur. Adsunt tabularia et perscriptiones sodalicii e saeculo XV usque ad XVIII, in quibus sodales sua nomina inscripserunt, libri et libelli de suffragistis, acta diurna, et alii thesauri.

Dr Amy Erickson Universitatis Cantabrigiensis acroasin dedit. Plerumque de saeculo XVIII locuta'st, propter abundantiam annalium, actorum, et tabularum huius aetatis. Londinii nullum fuit commercium intra muros sine civitate (anglice freedom of the city). Femina in Anglia debuerunt sodalitati sui mariti se iungere, attamen in Europa sese iungebat ipsam. Sic in Anglia e.g. sutrices in sodalitate fabrum horologiorum. Civitas potuit per patrimonium et matrimonium dari, ut vir sodalitatem suae uxoris se iungeret. Dominae et patronae et opifectrices peritae erant permultae, donec revolutio industrialis earum numerum extenuavit. Multum praeceptionum de feminis laborantibus tractavit.

Hac nocte Penny, amica Mellis e schola bibliothecaria, quoque advenit, ut non multum exhibitionis inspiceremus. Sic reveniendum'st, quippe post eventum in tabernam iimus ut cum vino et cerevisia garriremus. Totam enim noctem de litteris e saeculo XVIII colloquebamur. Dixi me litteras huius aetatis plerumque non amare, sed Penny eas valde admiratur. Mel opera victoriana anteponit, sed et fabellas saeculi XVIII amat, et sericas praecipue. Ego, si anglice lego, opera Regency praefero, et, nisi de larvis, a victorianis abhorreo. Scilicet malo libros francogallicos et germanicos ex his temporibus evolvere.
Nuper librum Confabulationum, collectionem facetiarum medio-aevalem (vel e renascentia ineunte) perlegi. Auctor, Poggius Bracciolinus, magnus erat eruditus, humanista nota, cui reinventum multorum operum classicorum amissorum (De rerum natura Lucretii et Ciceronis nonnulla opera, inter alia) debemus. Sed et narratiunculas de petis amabat, ut nobis hunc thesaurum fabellarum non solum de petis, sed etiam de stupris, de sceleribus, de stultitia, de merda, &c &c traderet. Hucusque bonum.

Stilum, quippe classicum (non raro Ciceronem aemulabat), satis laudo, etsi pronominibus sicut in linguis vulgaribus usus est. Repetitionis thematum me paulo taedebat. Pessimum autem stili vitium est explicatio. Sententia paenultima est acumen ioci, post quam commentariolum ponit, vel ioci enodationem, ut ioco noceret. Nescio an hoc sit mos aeatis eius, nihilominus me piget.

Credo me celerius legisse. Si librum per hebdomades, fere per menses interdum suscepissem et seposuissem, magis placuisset. Series iocorum mihi iniucundorum (quippe nimis misogyniae vel Rabelais-itatis inest) me conterabat. Convivium commonefecit, quo amici iocos turpes inter se agitarent. Omnis quisque unum vel duo recitat, ut risum aliorum provocaret, non obstante turpidudine, aut propter turpitudinem ipsam. At est semper unus qui sex septem octo iocos iniucundos agit, ut alii vererentur ne is vere sit gentium aliorum osor, misogynes, anti-semiticus, vel sim.
Mane autoraeda publica perfrequens, nihilominus gubernatrix non recusavit nos inscendere, etsi prope ianuam stare debemus dum vehebatur. Mater iuvenis cum infante in perambulatore per ianua in media autoraeda inscendit. Non potuit turbam transire, ut convectores chartam eius crediti e manu in manum libenter traderent ad vecturam solvendam.

Qua in urbe incolo ? Fuitne somnium ?
Olim sententiam capere nitebar, incertam et fugacem, indictam et inenarrabilem, quae in ima anima latet. Aliquando sperabam alia in lingua verbum inveni. Compluribus tamen studiis haudquaquam repperi.
Cum fabulas scribo, scriptura mihi levis videtur. Cum philosophiam, arida. Cum de vita recenti, ieiuna. Cum de aetate aurea, superba. Conor non numquam operose et attente fabulas componere, sed in fine nugas sine cura exscriptas haud superant. Atque hae fabellae nullius momenti, etsi leves, me delectant ut ipse vero iterum ac iterum legam. Haudquaquam ad litteras bonas attingunt, modo placent.

Famam non aucupor, immo vero non ipsam. Eloquentiam capto quae operibus classicis et mihi dilectissimis appropinquat. Profluentius ludicra edo quam concinna eluctor. Illa non opto, dum haec non impetro. Quid enim, memet rogo, petere debeam : utrum nugas iucundas et faciles an alta inaccessa ? De stylo semper sollicitor. Immo vero, de stilo, quod metuo ne latinitas mea sit vitiosa.
Fabulam Imperium titulo nuper in theatro Gielgud spectavimus. Immo vero, partem primam, quod duobus noctibus agitur, solam spectavimus. Aegrotavi ut alteram noctem in theatrum ire nequerem, sed et non curo. Prima parte spectata alteram pati nolebam.

Fabula e serie librorum de Cicerone a Roberto Harris scriptorum ad scaenam aptata'st. Harris fabellas politico-historicas scribit ; non voluit Romam per se tractare, immo Roma ut speculo hodiernarum rerum publicarum usus est. Rector enim Gregory Doran fabulam describit ut « Rome meets the West Wing ». Melius describitur velut West Wing togatum. Actores loquebantur sicut homines aetatis nostrae ; cum sententias e latina traditas pronuntiabantur, oratio claudicabatur. Aeque verba recentissima quam barbarice aures obtundebant. Catalinam e.g. « terroristam » appellabant.

Scaenicus vestitor praecipue tum Romam non intellexit, tum gustu modernizationis de industria neglexit. Caligas e.g. « New Rock » gerebat Catalina. Ferebat lictor securem nudam -- fasces fasce ipso egentes. At maximum crimen, quod identidem mihi oculos offendebat : plerumque romani erant bracati.


(pulsa ut imaginem maiorem inspiceres)
Itaque podcasta nonnulla auscultare coepi. Primum podcasta germanica de philosophia naturali inveni, dein anglica et francogallica de philosophia et de historia graeco-romana, dein Hörbücher (sc. germana). Nuperrime podcasta de scriptione petii, e quibus II ab ovo usque ad mala auscultare constitui. Aliud feminismum in generibus fi-sci & phantasia (heu et eius egestatem), aliud scriptionem in genere tractat. Mentem valde incitant, et stilum movent -- lentule quidem, attamen exiguus motus est melior institione. Exiguitas etiam ipsa me onerat. Cottidie calamum non sumo ; ira maestitia aegritudo sententias fugant, et dubia crescunt ut voragines fiant. In puerilibus peto frustra solacium.

Ne digrediar, ad rem.

Feminae III, Lucy Hounsom, Charlotte Bond, et Megan Leigh, podcastum Breaking the Glass Slipper nomine obiciunt, quo feminismum in fi-sci/fantasia, sive conspectu feminsimi haec genera ipsa inspiciunt. Gaudium auditu, etsi magnitudinem misogyniae necesse exponit. Minus me movet ad scribendum quam podcastum aliud, attamen nonnumquam meas sententias confirmat seu enodat. De τρόποις multa disceptat, de bonis et de malis, de tritis et de novis. Hoc praecipue utile, quippe usitata evitare conor. Fi-sci et phantasiam recentem legere non soleo, ut τρόπους τινὲς ignoro. Genera ista amo, sed et quam rare tales libros sumo ; historias de heroibus cum ensibus, de magia, de monstris, &c. maxime amo, tamen eas hexametris scandere malim. Etsi fabellas fs/ph non lego nec scribo (nec vere, hem....) monitus et commentarios harum sapientium trium ad litteras in genere componendas sunt utilia. Opinionibus earum valde adsentior, nisi gustibus. Ita minus me provocat quam adfirmat.

Aliud podcastum Write Now nuncupatum'st. Est opus unius scriptricis, Sarah Werner nomine. Scriptionem in genere, sive in toto, tractat, ut (ut semper dicit) adiuvet scriptores studiosos, ut adipiscentur tempus, impetum, et fortitudinem necessarium ad desiderium sequendum et scriptionem cottidianam. Semper auscultores hortatur, et, re vera, hortaminibus auditis facilius mane, cottidie paene, calamum sumerem. Scripturam eius plane ignoro, sed orationem laudare non desinam. Loquitur sicut tibimet garrit, trans mensam in thermopolio sive suo in atrio, familiariter ut amica intimissima, quae vult te pellere ad coepta optima. Curat vere ut non solum scribas sed etiam scriptura temet satisfaciat. Tantam curam vix inter amicos invenio. De vita sua multum narrat, bonum et malum, victorias et ineptias, omnia, quibus scriptionem inlustrat et describit, ut discas. Non nimis urget, immo caute progredi monet, quippe propositum maius est inimicum progressus.

Etiam centum verba cottidiana componere nequeo. In proposito perseverem. Obices nuperrimae non invictae... monitu dulci superabo.
Hodie, XIII abhinc annos Londinium adveni. Heri Ryan Crash, amicus e Seattle (ex aetate Pho Bang aurea, sed quoque in eodem lyceo olim studuimus), Londinii aderat. Mel cum eo fabellam apud theatrum Trafalgar Studios, deinde in popina convenimus. Cena comesa propinquam in tabernam iimus, quo actis de temporibus et amicis veteribus et novis coeptis fabulabamur. Scilicet cerevisia fluebat. Crapula igitur sententias de adventu mersat.