De avaritia

Per insomniam de avarita cogitabam. Milibus annis philosophi, vel saltem in schola saepe amici mei, disputabant utrum ullum gestum sine avaritia, modo minima, faci possit. Credo, multas post cogitationes, nihil sine avaritia faci. Nos omnes sunt avari, simus aut reges aut pauperes, peccatores aut sancti. Ecce genus humanum: divo cum animo et fera cum anima.

Habere voluntatem est quoque avaritiam habere. Solum imbecillitate tota possimus sine avaritia agere. Atque nemo sic vivere vult. Hoc enim mihi non placeat.

Nam, melior esse volo quam et omnes et modo ipse. Avaritiam superare meam conor. Alios omnes considero ante factum ullum. Hoc bonum esset si moderaretur. Infeliciter saepius martyr ago. Ex ingenis, vel vitiis, meis omnibus, hoc maxime mihi nocet. Est igitur mei omnia ingenia turpia mihi vitiaque superare, aut saltem illa de quibus non possum magna cum eloquentia scribere.

Plus scribere petiveram, sed defessior sum. Utinam nocte dormiam.