![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
![[syndicated profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/feed.png){kind=small}
Hodie natalem diem celebro meum atque ex terra Germanica munusculum magnum et pulcherrimum accipio, scilicet aliud volumen poeticum pertinens ad seriem librorum eorum quos inde ab anno 2022 de bello Ucrainico poetria humanissima Anna Elissa Radke componit propter oppugnationem Russicam. Est volumen sextum, quod sibi vult hoc bellum pro dolor! nondum in finem pervenisse. Unde nunc inscribitur Lyra Amphionis (Львів ФОП Bacилик [Lviv (Leópolis, Ucrania), 2025, 48 pp. ISBN: 978-617-8523-09-1), quia poetria queritur tantas in Ucrainam ruinas impendere ut utinam alter Amphion firma moenia lyrā suā prius extruxisset. Qua de causa ex imo corde exoptat ut alter Amphion adeat atque citharā Latinā altiora solidioraque moenia extollet.
Libri praefationes Anglice et Ucrainice a consocia Ludmilla (Lyudmyla) Shevchenko, Universitatis Ucrainicae profestrice, conscriptae sunt sub titulo "Ars licet imbellis, sed tamen arma reget" (A. E. Radke).
Libri praefationes Anglice et Ucrainice a consocia Ludmilla (Lyudmyla) Shevchenko, Universitatis Ucrainicae profestrice, conscriptae sunt sub titulo "Ars licet imbellis, sed tamen arma reget" (A. E. Radke).
Opusculum hoc novissimum continet dedicationem liberis Ludmillae, pueri scilicet Gregorio Balashov eiusque sorori Catharinae Shevchenko, ut memores sint, si legent quondam, vatis et eius obstinatae pugnae pro eorum patria Ucraina. Post "Prooemium libri sexti" unum et quadraginta carmina de argumentis diversis composita sunt, omnia autem ad hoc bellum nefarium relata; deinde "Horatius armatus" duodecim carminibus advenit; mox decem "Epistulas ad heroa quendam (Partem II)"; et postremo undecim carmina "Gregorio et Catharinae" dedicata. In summa Anna Elissa nobis donavit LXXV carmina suavissima "lyrā Amphionis" comitata.
Ecce vobis, lectrices et lectores fideles, ut gustetis, carmen aditiale:
PROOEMIUM LIBRI SEXTI
Deletam ante domum stabam, stabam ante ruinas
irata et lacrimans: Cur, Domine, haec pateris?
O utinam nobis Amphion alter adesset,
qui prius exstruxit moenia firma lyra!
Alter et Amphion aderit citharaque latina
altius extollet moenia perpetua.
Inter omnia carmina hos versos selegi ad partem c.t. "Horatius armatus" pertinentes, utpote qui Flaccum redolentes de libertate populorum in Europae limitibus habitantium aguntur, strophis Sapphicis concinnatis, quibus Anna Elissa doctissima patriam meam Gaditanam et illam Ludmillae Ucrainicae sapienter coniunxerit:
***
Interpretationem Hispanice addidi meam quoque usa numeris Sapphicis [i.e. syllabae 11+11+11+ 5] in calce paginae c.t. Sal Musarum.
Prologus
In hoc aevo, ubi machinae mentes occupant eque scriniis lux effusa oculos ferit, mundus caligine technica obscuratur. Omnia celeriter moventur, sed visus deficit.
Hodie, ubi omnia velociter coruscant et litterae parvae oculos fatigant, novum auxilium necessarium est. Non solum oculi, sed mens ipsa fenestras clarissimas postulat.
Accipite ergo hanc fabulam de magistra quae lucem perditam in vitro reperit.
DE VITRIS MIRABILIBUSOlim erat magistra nomine Rosa, quae libros legere amabat, sed oculi eius fessi erant.“Heu!” clamabat, “litterae in charta sicut formicae festinant!”Magistra ad fabrum callidum venit. Faber duo orbes e vitro fecit eisque vinculum ligneum dedit.Rosa hos orbes super nasum posuit et repente miraculum vidit: omnia, quae antea nebulosa erant, clarissima fiebant.“Hae sunt fenestrae oculorum!”, exclamavit Rosa gaudens. Ex illo die, magistra sine timore legebat, nam vitra parva lucem et claritatem reddebant.Haec fabula docet sapientiam instrumentis novis saepe adiuvari.
TACITUS. Annālēs XVI, 5.
[4] Intereā senātus propinquō iam lustrālī certāmine, ut dēdecus āverteret, offert imperātōrī(1) victōriam cantūs adicitque fācundiae corōnam quā lūdicra dēformitās vēlārētur. sed Nerō nihil ambitū nec potestāte senātūs opus esse dictitāns, sē aequum adversum aemulōs et religiōne iūdicum meritam laudem adsecūtūrum, prīmō carmen in scaenā recitat; mox flāgitānte vulgō ut omnia studia sua pūblicāret (haec enim verba dixēre) ingreditur theātrum, cunctīs citharae lēgibus obtemperāns, nē fessus resideret, nē sudōrem nisī eā quam indūtuī gerēbat veste dētergeret, ut nulla ōris aut nārium excrēmenta vīserentur. postrēmō flexus genū et coetum illum manū venerātus sententiās iūdicum opperiēbatur fictō pavōre. et plebs quidem urbis, histriōnum quoque gestūs iuvāre solita, persōnābat certīs modīs plausūque compositō. crēderēs laetārī, ac fortasse laetābantur per incūriam pūblicī flāgitiī.
[5] Sed quī remōtīs ē municipiīs sevērāque adhūc et antīquī mōris retinente Italiā, quīque per longinquās prōvinciās lascīviā inexpertī officiō lēgātiōnum aut prīvātā ūtilitāte advēnerant, neque aspectum illum tolerāre neque labōrī inhonestō sufficere, cum manibus nesciīs fatiscerent, turbārent gnārōs ac saepe ā mīlitibus verberārentur, quī per cuneōs stābant nē quod temporis mōmentum impārī clāmōre aut silentiō segnī praeterīret. constitit plērōsque equitum, dum per angustiās aditūs et ingruentem multitūdinem ēnītuntur, obtrītōs, et aliōs, dum diem noctemque sedīlibus continunnt, morbō exitiābilī correptōs. quippe gravior inerat metus, sī spectāculō dēfuissent, multīs palam et plūribus occultīs, ut nomina ac vultūs, alacritātem tristitiamque coeuntium scrūtārentur. unde tenuiōribus stātim inrogāta supplicia, adversum inlustrēs dissimulātum ad praesens et mox redditum odium.
