de sensu legendi

Quid sit et qualis sensus legendi. In libri prooemio, Marcus Haddon scribit librum habere verba artificum et poetarum, qui faciant ut lectores suorum ipsorum obliviscantur et intereant breve tempore in conscientiam personarum fictorum. Hoc autem ego numquam. Memet in libro non perdo, ut dicitur. Quid alii ?

Carolus Sagan, illo in libro (illaque in serie) περὶ τοῦ Κόσμου de pueritia loquens dixit se, fabulas de Iohanne Carter martiani legentem, ipsum Dejah Thoris principem Helii adamasse, bellatorem viridem Tars Tarkas nomine sibi amicum fecisse, et per urbes et secundum canales planetae Martis ambulasse. Et amicus mihi Rob olim de de pelicula Jurassic Park loquens, Pro certo, inquit, nunc omnes sensiverunt sese tyrannosaurum regem fugere. Tum dictum eius respui ut nimis post-modernismi oleret, nihilominus eandem sententiam illius Caroli expressit.

At ego numquam memet sic in libro submergi vel immisceri sentii. Ego de hoc, ego de illis, ego de locis alienis lego. Liber bonus potest attentum animi funditus absorbere, attamen separatio semper manet. Utrum haec sit insolita annon, nescio.