![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
quo in capite de libris, aliis libris, et pluribus libris dico
Si moriturus essem, quomodo sciam me in Paradiso, et non in Kniesebeckstraße, esse? Fortasse sunt eadem, quod librariae libris novis vetustisque plenae hanc viam obsiduntur. Itaque iter hinc fecimus.
Libraria quam primum intravimus fuit magna et solum libros novos vendit. In tabulato summo Taciti Germaniam (latinam germanica cum redditione) inveni: hanc modo souvenir itineris in Germania volui. Postea revenimus ut Ottfriedi Preußleri Das kleine Gespenst (Illa larva parva) et Michaeli Endei Die unendliche Geschichte (Fabula Infinita) emamus.
Librarias certe alias perspicavimus, sed de una praesertim dicere me oportet. Cum intravimus, pluvia coepit effusa. Libraria fui parva et tenebrosa. Bibliothecae vetustis codicibus pulverulentis plenae muros omnes vel celaverunt vel formaverunt. Lux fuit pallida et vix suffecit. Post mensam (in qua plures libri exstruci sunt) homunculus rugosus cum lodice in umeris sedit. Aegre salvationem murmuravit et statim tacuit. Nullus fuit sonus nisi imber mutus, itaque per tabernam tacite resimus. Vix et solum susuribus locuti sumus, quoniam silentium omnes in hoc loco rexit. Non miratus essem si codicem Necronomicon vel De Vermiis Mysteriis librum invenissem; infeliciter non libros habuit fictos. Goethei autem Faustum adeptus sum.
Post expeditionem cibo eguimus, itaque ad Nollendorfplatz U-Bahn vecti sumus, quod ibi Café Berio sita est et, cur nescio, nondum in hac popina ederamus -- Michael et ego inde cottidie paene iter feceramus ut cenemus (propter cenam, neque quod olim ministrum pulchrum in cubitum duxit). Sine dubio melius in Café Berio quam alibi cenavimus.
Saepe cum Melle in hoc itinere vestigium illi itineris antiqui secutus sum quod tum de ea totum tempus cogitabam; pugillares itineris vetusta sunt plena nomine eius.
Si moriturus essem, quomodo sciam me in Paradiso, et non in Kniesebeckstraße, esse? Fortasse sunt eadem, quod librariae libris novis vetustisque plenae hanc viam obsiduntur. Itaque iter hinc fecimus.
Libraria quam primum intravimus fuit magna et solum libros novos vendit. In tabulato summo Taciti Germaniam (latinam germanica cum redditione) inveni: hanc modo souvenir itineris in Germania volui. Postea revenimus ut Ottfriedi Preußleri Das kleine Gespenst (Illa larva parva) et Michaeli Endei Die unendliche Geschichte (Fabula Infinita) emamus.
Librarias certe alias perspicavimus, sed de una praesertim dicere me oportet. Cum intravimus, pluvia coepit effusa. Libraria fui parva et tenebrosa. Bibliothecae vetustis codicibus pulverulentis plenae muros omnes vel celaverunt vel formaverunt. Lux fuit pallida et vix suffecit. Post mensam (in qua plures libri exstruci sunt) homunculus rugosus cum lodice in umeris sedit. Aegre salvationem murmuravit et statim tacuit. Nullus fuit sonus nisi imber mutus, itaque per tabernam tacite resimus. Vix et solum susuribus locuti sumus, quoniam silentium omnes in hoc loco rexit. Non miratus essem si codicem Necronomicon vel De Vermiis Mysteriis librum invenissem; infeliciter non libros habuit fictos. Goethei autem Faustum adeptus sum.
Post expeditionem cibo eguimus, itaque ad Nollendorfplatz U-Bahn vecti sumus, quod ibi Café Berio sita est et, cur nescio, nondum in hac popina ederamus -- Michael et ego inde cottidie paene iter feceramus ut cenemus (propter cenam, neque quod olim ministrum pulchrum in cubitum duxit). Sine dubio melius in Café Berio quam alibi cenavimus.
Saepe cum Melle in hoc itinere vestigium illi itineris antiqui secutus sum quod tum de ea totum tempus cogitabam; pugillares itineris vetusta sunt plena nomine eius.
