![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
Morituro epistulam scripsi. Avus meus est senex, solitarius usque ab uxoris morte. Voluntatem vivendi perdidit. Degenerat constanter et corporis et mentis valetudo. Dixit se post Die Patrum, post commorationem aequalem matris meae, filiae suae, transiturum esse. Familia tota ei credit, quod alii ex ea item fecerunt.
Itaque epistulam missi. In ea enim secundam pollicatus sum. Fortasse mox rescribere debeo. Sed nihil habere, quod dicere velim. Raro enim nobis loquimur. Decem paene annos coram non loquebamur. De vita mea nihil cognoscit, nil cognoscere nec debeat, nec vere velit; senex est is catholicior qui non credit me iam a pueritia mutavisse, qui omnia insolita novaque et odit et veretur.
Igitur epistulam missi, in qua nihil nisi verba inania posueram. Mater me poposcit ut scribam. Vel legat vel moratur; aio me non curare. Sic officium executus sum, et non amore sed pietate simplici.
Itaque epistulam missi. In ea enim secundam pollicatus sum. Fortasse mox rescribere debeo. Sed nihil habere, quod dicere velim. Raro enim nobis loquimur. Decem paene annos coram non loquebamur. De vita mea nihil cognoscit, nil cognoscere nec debeat, nec vere velit; senex est is catholicior qui non credit me iam a pueritia mutavisse, qui omnia insolita novaque et odit et veretur.
Igitur epistulam missi, in qua nihil nisi verba inania posueram. Mater me poposcit ut scribam. Vel legat vel moratur; aio me non curare. Sic officium executus sum, et non amore sed pietate simplici.
