![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
Quot narrationes rerum difficilium tristes istius urbis abhinc adventum meum audiebam. Attamen animum non leniunt. Querellae similes desperentium desperationem permulcent, sive permulcere debent. Ibi vita est dura ; infeliciter haec duritas non me incendit, solum onerat. Sunt qui paupertatem et ignominiam civilem concinne canunt. Ingenio idoneo egeo, nec frui volo : quod saepe opera talia non amo. Nec Dickens nec Jarvis aemulare desidero.
Nam punkos, variissimos fucatos miserorum, amo, sed pulchritudine verborum non sunt inlustres. Pulchra est eorum ipsorum deformitas, sed nimis rempublicm tractant verba ; Μουσα εμου το καλον αιδει μελαινον. Praeterea punki omnes, quos aestimo, sunt litterati,et longe lateque libros classicos auctorum multarum terrarum legunt : Σωφοκλεως, Austenae, Толстого. Pro certo auctores alios maxime laudant, qui exspectantur : Orwell, Nietzsche, Bukowski, Kerouac ; ne minores quidem sunt.
Sciliet sententiae dispares mea in anima pugnant. Moesta urbana, sordida et turpia non arceo. Aliquando spectaculum taetrum narro, sive depingo sive aedifico. Sed post speciem deformem insidiatur res vere tractata, notio forma corporali explicata. Horrorem summum finem dico, non autem horrorem sola e causa corporali sed immo horrorem istum qui de mente vel de spiritu in carnem gignatur. Non facie sed essentia : digiti gelidi lemurum qui ex inferis, vel daemonum qui de profundis coelestis cordia mortalia titlillant.
Foeda cottidiana sententiis nocent, calamum siccant, vires spoliant. Haudquaquam dico me vitam dolorum expertem petere ; sed cruciatus inculti non narrandi sunt. Doleam, dum pulchrum sit.
Ο πονηρος βιος ουκ εστι μοι κεντρον·ου μεν ευ γραφω καμνων, ου δε περι εκεινων κακων γραψαι βουλομαι. Μισω γαρ τους εμου ολεθρους. Μονος καθεζομαι εν τηι γηι και δακρυω. Εις τους αστερας πορρω του αστεος προσβλεπω, αλλα οφθαλμοις υγροις μολις οραν δυναμαι.
Nam punkos, variissimos fucatos miserorum, amo, sed pulchritudine verborum non sunt inlustres. Pulchra est eorum ipsorum deformitas, sed nimis rempublicm tractant verba ; Μουσα εμου το καλον αιδει μελαινον. Praeterea punki omnes, quos aestimo, sunt litterati,et longe lateque libros classicos auctorum multarum terrarum legunt : Σωφοκλεως, Austenae, Толстого. Pro certo auctores alios maxime laudant, qui exspectantur : Orwell, Nietzsche, Bukowski, Kerouac ; ne minores quidem sunt.
Sciliet sententiae dispares mea in anima pugnant. Moesta urbana, sordida et turpia non arceo. Aliquando spectaculum taetrum narro, sive depingo sive aedifico. Sed post speciem deformem insidiatur res vere tractata, notio forma corporali explicata. Horrorem summum finem dico, non autem horrorem sola e causa corporali sed immo horrorem istum qui de mente vel de spiritu in carnem gignatur. Non facie sed essentia : digiti gelidi lemurum qui ex inferis, vel daemonum qui de profundis coelestis cordia mortalia titlillant.
Foeda cottidiana sententiis nocent, calamum siccant, vires spoliant. Haudquaquam dico me vitam dolorum expertem petere ; sed cruciatus inculti non narrandi sunt. Doleam, dum pulchrum sit.
Ο πονηρος βιος ουκ εστι μοι κεντρον·ου μεν ευ γραφω καμνων, ου δε περι εκεινων κακων γραψαι βουλομαι. Μισω γαρ τους εμου ολεθρους. Μονος καθεζομαι εν τηι γηι και δακρυω. Εις τους αστερας πορρω του αστεος προσβλεπω, αλλα οφθαλμοις υγροις μολις οραν δυναμαι.
