Libellus Apollonis ater

Origo istius Libelli Apollonis atri, ut aetate nostra nuncupatur, est haud certa, attamen verisilmiliter in Aegypto (Alexandriae ?) saeculo primove secundove p. C. n. scriptus est. Capita carminaque alia fortasse e variis fontibus excerpta sunt, vel fontes aliorum scriptorum facti sunt. Prima libri pars, e qua titulus ortus est, multa oracula invocationesque dei Apollinis tractat. Pars altera est grimorium diversorum carminum defixionumque. Dubitatio est, an totus liber sit opus unius magi, an miscellanea a conditori posteriori addita sint. Omnes loci videntur eadem aetate scriptos esse. Oxyrhynchi fragmenta voluminum nonnulla inventa sunt, et loci aliis in papyris excerpti.

Historia editionum lacunas magnas patitur. Unum exmplar Byzantii saeculo X adesse attestatur opusculum ps.-Pselli (v. Anecdota Atheniensia III, 268). Liber verisimiliter a Byzantio in Syria profectus est, quo in linguam arabicam redditus est. Epistola saeculi X vel XI inedita Rhodis inventa (nunc Lutetiae) putat « βάσκανόν τινα », Demetrios nomine, ibi magiam libello istius daemonis antiqui Apollonis didicisse. Exemplar arabicum saeculo XIII Toleti progressus est, quo latine versus est ; monacus quidem Bartholdus nomine hunc « libellum atrum » ad abbatiam Duoverni Cantiacorum mox erepit, quod monasteriis dissolutis amissus est. Pragae Rudolphus II exemplaria tres atris cum paginis « secundum operis nomen » exscribi iussit. In Indicem A.D. MDLIX additus est. Hoc anno et Romae et Norimbergae foris exustus est, et exemplaria pragensia evanuerunt. Unus hodie codex incerti ortus Londinii comparuit. Nulla editio impressa.

( γοητεία )