Libellus Apollonis ater

[beluosus]

Origo istius Libelli Apollonis atri, ut aetate nostra nuncupatur, est haud certa, attamen verisilmiliter in Aegypto (Alexandriae ?) saeculo primove secundove p. C. n. scriptus est. Capita carminaque alia fortasse e variis fontibus excerpta sunt, vel fontes aliorum scriptorum facti sunt. Prima libri pars, e qua titulus ortus est, multa oracula invocationesque dei Apollinis tractat. Pars altera est grimorium diversorum carminum defixionumque. Dubitatio est, an totus liber sit opus unius magi, an miscellanea a conditori posteriori addita sint. Omnes loci videntur eadem aetate scriptos esse. Oxyrhynchi fragmenta voluminum nonnulla inventa sunt, et loci aliis in papyris excerpti.

Historia editionum lacunas magnas patitur. Unum exmplar Byzantii saeculo X adesse attestatur opusculum ps.-Pselli (v. Anecdota Atheniensia III, 268). Liber verisimiliter a Byzantio in Syria profectus est, quo in linguam arabicam redditus est. Epistola saeculi X vel XI inedita Rhodis inventa (nunc Lutetiae) putat « βάσκανόν τινα », Demetrios nomine, ibi magiam libello istius daemonis antiqui Apollonis didicisse. Exemplar arabicum saeculo XIII Toleti progressus est, quo latine versus est ; monacus quidem Bartholdus nomine hunc « libellum atrum » ad abbatiam Duoverni Cantiacorum mox erepit, quod monasteriis dissolutis amissus est. Pragae Rudolphus II exemplaria tres atris cum paginis « secundum operis nomen » exscribi iussit. In Indicem A.D. MDLIX additus est. Hoc anno et Romae et Norimbergae foris exustus est, et exemplaria pragensia evanuerunt. Unus hodie codex incerti ortus Londinii comparuit. Nulla editio impressa.

incipit


ille ἀκέφαλος, cui olim Berolini obviam ivi


forma magica


voces magicae et characteres


scarabaeus


nonnulli lapsus calami...


Grimorium mense Decembri denique confeci. Vero quinque menses paginas in theco algebat dum corium petebam et tegumen excogitabam. Tandem nugis ornatissimis simplicitatem praetuli. Sed codicem confectum iterum tardius photographavi descripsi posui...

Perparvum est, ut facile in manu teneatur. Tegumen est atri corii vitulini, paginae chartae eiusdem coloris. Argenteo liquore in loco atramenti usus sum. Paginae carmina XXXVII continent : orationes, defixiones, philtra &c. (vide indicem infra). Paginae LXXI nec numeros nec indicem ferunt, attamen carmina multa indiciis ostenduntur. Tres characters sangue humano sub teguminis corio celati librum consecrant (vero novus culter ad corium circmsecendum erat peracutus, etsi tabernarius mihi dixit eum acuendum esse).

Ad fontes : PGM II in toto (paene) exscripsi, carmina orationes &c quoque e PGM I, VII et X carpsi. Incipit in medio versu secundo Papyri II ; fragmen hexametricum et nonnullas voces magicas praetermisi ut preces ad Apollinem librum coeperent. E Papyro X solum τὸ ὑποτάκτικον Ἀπόλλωνος eligi, item e Papyro I sola haec quae ad Apollinem attinent. E Papyro VII solum τὸν Ἀπόλλωνος αὔτοπτον in prima libelli parte posui, et ex eo alia carmina xvii librum finiunt.

Index
  PGM II
1     oratio (preces Apolloni)
2     praeparatio
3     compositio ad verborum oraculi memorandum
4     factura
6     atramentum
7     sucus magicus
7     ut deum retineas
8     tempus invocationis Apollonis
8     coërcitio dei
11     factura alia
12     congressus cum deo
13     hymnus hexametricus
16     oratio
22     ut fines pangas
27     missio
  PGM X
28     coërcitio Apollonis
  PGM VII
31     visus Apollonis
  PGM I
33     invocatio apollonea
34     actio
37     oratio
  PGM VII
44     phylacterium
44     visus dei
47     visus dei alius
49     oraculum per somnium
51     carmen ad vigiliam
51     aliud carmen ad vigiliam
52     philtrum
53     defixio necessaria
53     carmen ad silentium et ad oboediantiam praestantissimum et defixio
54     philtrum pulcherrimum
55     concursus cum genio
59     carmen ad victoriam
61     defixio
62     philtrum praesentarium
63     carmen ad cogendum feminam dormentem loqui
64     defixio
69     oraculum per somnium

Comments

[nemo oudeis (from livejournal.com)]

Utrum ἀκέφαλος an quinque capitibus gallinaceis vel alterius cuiusdam ineptae bestiae praeditus? At possum mente effingere — immo fere possum ante oculos videre scribam qui hanc figuram primum delineavit:

Scriba: "αεηιουω.... ωωω δεινὸς εἰμι μάγος, ἅτε πάντα τὰ φωνήεντα γράμματα τὰ Ἑλληνικὰ πολλάκις γράφειν δυνάμενος! φοβεῖτε με, ὦ φίλοι μητροκοῖται!"
Amicus: "Quid dixti, McFly? Scis enim nos numquam posse te intellegere peregrinorum more balbutientem. Nonne nostrum pensum iam absolvisti, quod cras plagoso nostro magistro sit nobis tradendum ne vapulemus?"
Scriba: Absolvi: "Ecce, Biffice, omnes Graeculorum litterulas vocales multotiens exscripsi."
Amicus: "Bene, sed quid est hoc? Cur nostrum pensum Graecum extremis stultae cuiusdam figurae lineis circumscripsisti cum gallinaceis capitibus quinque superadditis? Hoc non potero magistro tradere, nam non solum vapulabo sed coram omnibus ludibrio habebor! Salve, McFly, num cuius oblitus es? Num velis me ludibrio haberi?"
Scriba: "Ah, recte, Biffice, recte mones. Id iterum exscribam tibi et exemplum bene mane tibi tradam ante scholas."

Talia enim in mentem statim veniunt quod, si nihil aliud ex Francescae Yates' Arte Memoriae didici, hoc saltem memoriter teneo: artem magicam et notulas arcanas nihil aliud esse quam antiquorum discipulorum scholastica pensa a sequentium saeculorum hominibus doctis male interpretata. :)

[beluosus]

Hahae !

Re vera, semper illum ἀκέφαλον putabam V capita habere. Gaudeo alios idem putare. Sed angues, nec gallinas, video.