ἐν δ' ὀνείρῳ

[beluosus]

Ἡ οὖν παῖς προσῆλθε μοι ἐν ὀνείρῳ, ἣν ἐκείνην παῖδά ποτε ἤρων. Τὴν γὰρ παῖ δά φημι ὅτι ἦν · παρθένος οὖσα ἥβαν, καὶ ἁπαλόχρους καὶ μεγάλη καὶ λέπτη. Κεφαλῆς μοι φαρμάκων πλήρους οὔσης νύκτα ὠρχησάμεθα, θυμοῦ δὲ θαυμάζοντος χάρις αὐτῆς με κατεδούλωσεν. Ἀλλ' οὐ γράψω αὐτῇ παιᾶνα.

Ἐν δὲ ὀνείρῳ ἐλάλει μοι ἡ κόρη, νεάζουσά τε καὶ οὔ · ὁ χρόνος καὶ φροντίδες τοὺς κάνθους ἐρυτίδωσεν, ἀλλ' ἡ χειλῶν τρυφή, ἡ χρυσέων βοστρύχων στίλβη, ἡ χροῖα ἡ ἁβρὰ οὐχὶ ἠμαυρώθησαν. Τὴν γυναῖκα λειπέ, ἔφη, ·καί σε μόνον ὄντα ἀναδέξομαι, ὦ ἔραστε · ἔτι γε ἥβω καὶ τέρπνειν οἶδα. Ἦν δ'εγώ · ἀπεχρῶ δέ μοι, ὦ καλλίκομε, τί νομίζεις...

Ἡ ἕως ἔπειτα τὴν φαντασμάτων ὁμίχλην διώθησεν.