![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
Nuper musicam alia ex aetate, mihi scilicet nec mundi, ausculto. Discum forte repperi – an inscite anima istum de industria e theca eligit ? Vere nescio, sed odor aëris et sonus citararum saevientum memorias eliciunt, sese immiscentes in cogitationes quas iamiam traho ut nunc in chartis omnia ordinare ac exsolvere nitor.
Eheu senteniae informes in mente volitant ut nullas e turba tenere possim. Sic menses cum fragminibus meditamentorum et umbris cognitionum contendebam. Capto verba pauca ut locum molior, sed tempus ipsum calamum impedit : horologium opus furatur.
Itaque vereor ne calamus siccet. novitate vita caret, tritos tramites transeo, digredi non sinitur. Vincula omnino sentio nisi bona. Quoniam bonum immo optimum vnculum amicitia, quam puer seponere, videlicet necesse, didici. Scintilla amicitiarum amissarum semper in pectore ardet. Magis cottidianorum me taedet, magis praeterita animadverto. Memini…
In ganeo post labore cum Stacey abnoctare solebam. Totam noctem colloquebar. De arte, de vita libere disceptabamus. Consilia temere immoderate impudice enim trans mensam declamabamus.
In atrio mihi photographas ostendebat, ego historias narrabam. Haud refert : res futuras tractare malebamus. Iuvenes fuimus, illa magis quam ego, quae lege in tabernas ire non potuit. Vix curavimus. Caffea sigaretis quam laete consistebat nox. Ego Baudelaire recitans, illa Lenny Bruce, illa photographrix, egomet sculptor. Etsi viae discrepabant, de pulchritudine semper consensimus. Atque de puellis praecipue (amiculla illius erat mirifica). Semper studiebamus, ad proximum consilium properantes.
Magna enim et multa feci – haudquaquam nego – sed non est tempus rerum gestarum enarratione idoneum. Nihil video nihil considero, nisi offensiones et infecta. Quot agenda sunt ! Pondus annorum sentio, ne praeteritorum quidem, sed adventurorum. Oppugnant anni opprimantque. Senectus horas diesque subripit. Non satis vacat tempus ut omnia facere possim. Hahae ! trans annos trans mare trans milia memoriarum amicam Stacey, viginti annos natam, respicio – et memini illam haec eadem verba dixisse.
Eheu senteniae informes in mente volitant ut nullas e turba tenere possim. Sic menses cum fragminibus meditamentorum et umbris cognitionum contendebam. Capto verba pauca ut locum molior, sed tempus ipsum calamum impedit : horologium opus furatur.
Itaque vereor ne calamus siccet. novitate vita caret, tritos tramites transeo, digredi non sinitur. Vincula omnino sentio nisi bona. Quoniam bonum immo optimum vnculum amicitia, quam puer seponere, videlicet necesse, didici. Scintilla amicitiarum amissarum semper in pectore ardet. Magis cottidianorum me taedet, magis praeterita animadverto. Memini…
In ganeo post labore cum Stacey abnoctare solebam. Totam noctem colloquebar. De arte, de vita libere disceptabamus. Consilia temere immoderate impudice enim trans mensam declamabamus.
In atrio mihi photographas ostendebat, ego historias narrabam. Haud refert : res futuras tractare malebamus. Iuvenes fuimus, illa magis quam ego, quae lege in tabernas ire non potuit. Vix curavimus. Caffea sigaretis quam laete consistebat nox. Ego Baudelaire recitans, illa Lenny Bruce, illa photographrix, egomet sculptor. Etsi viae discrepabant, de pulchritudine semper consensimus. Atque de puellis praecipue (amiculla illius erat mirifica). Semper studiebamus, ad proximum consilium properantes.
Magna enim et multa feci – haudquaquam nego – sed non est tempus rerum gestarum enarratione idoneum. Nihil video nihil considero, nisi offensiones et infecta. Quot agenda sunt ! Pondus annorum sentio, ne praeteritorum quidem, sed adventurorum. Oppugnant anni opprimantque. Senectus horas diesque subripit. Non satis vacat tempus ut omnia facere possim. Hahae ! trans annos trans mare trans milia memoriarum amicam Stacey, viginti annos natam, respicio – et memini illam haec eadem verba dixisse.
