Τὸν τοῦ Πλάτωονος Θεαίτητον ἀναγνόντι ἡ ἐν νῷ ἀπορία μοι μένει. χαλεπωτέρη ἦν ἡ ἀνάγνωσις ἢ τῇ τοῦ Παρμενίδου · τοῖς λόγοις ἠκολούθουν ἀλλὰ ἡ αὑτὴ λέξις ἄπορος.
καὶ μὴν τοσοῦτοι περὶ τὸν διάλογον τοσοῦτο γεγράφασιν ὅτι λίαν τὰ αὐτῶν ἐνθυμήματα τηρῶν προσεδόκων, καὶ δὴ θαμὰ μάτην. τὸ αὐτὸ βιβλίον ἀναγνοὺς βούλομαι ἐμαυτῷ ὑπολαμβάνειν.
ἐπὶ τούτοις δῆτα χρὴ πάλιν τὰ τοῦ Πρωταγόρου σπαράγματα ἀναγνῶναι.
καὶ μὴν τοσοῦτοι περὶ τὸν διάλογον τοσοῦτο γεγράφασιν ὅτι λίαν τὰ αὐτῶν ἐνθυμήματα τηρῶν προσεδόκων, καὶ δὴ θαμὰ μάτην. τὸ αὐτὸ βιβλίον ἀναγνοὺς βούλομαι ἐμαυτῷ ὑπολαμβάνειν.
ἐπὶ τούτοις δῆτα χρὴ πάλιν τὰ τοῦ Πρωταγόρου σπαράγματα ἀναγνῶναι.