![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
Velle est humanum. Numquam contentum esse est autem sors infelicium. Staietatem petunt sed vix attingunt. Persaepe verbum "satis" scripsi. Bonum est hoc verbum sed solum id in loco verbi certiori scribo, et ut vel poetice vel inversione scribam. Satietatem, perfectum satietatis solamen, nescio. Vitam ago furore e qua solamen et satietas non trahenda sunt.
Sodalis autem meum, qui in loco satietatis substitutitur, est privatio. Privatio est mihi amica vetustissima et odiodissima. emendate vivere velim, nullis nocens, et sponte mea privationem avaritia antepono. Tantum est odium avaritiae ut vix causam meam agam. Nulla egestas, nulla mihi inopia est tanta ut vitam meam perdat. Tacere, flectere, manum dare, omnia concedere possum et tamen superesse. Quoniam -- atque hoc est et vis mea optima et vitium pessimum -- sententiae in mente, anima mea vel occulta vel caeca, omnia ingenia spiritus semper, semper dico, immutata supersunt; igitur quod anima vulnerari non potest, vix incommodum curo et nil facio ut evitem. Maeste enim, sine spe et timide, sed anima vulneri omnibus superest. Anima non vincitur, ego sic non vincor. Felicitas est finis inferior; scientia est finis maximus carissimusque. Atque e miseria, intelligentia scientaque immensum extrahi possunt. Omnia mala scientiae causa patiar. Fortasse fortunatus sum, quod animum deiectum semper habebam. Felicitas haec est mea in infelicitate.
Stultus tamen sum si vitium istum superare non conor, vel conari enim recuso. Age, inquam mihi, causam tuam. Atque obscenitates multas hui monitu addo. Sed non ago. Nescio agere, vel agere vereor. Magnum mihi est odium disputationis querellarumque. Malo me cruciare quam disputare. Vituim fiat vesania: etiam quibus me adiuvare et fulcire volunt nil dico, nil me credo dicere posse. Verba permulta semper in capite meo volant et saltent, sed ubi sit tempus declamationis, se celant et evanescunt. Itaque taceo. Pauca doloris verba aliquando dico, vel immo do. Tamen haec verba nihil sunt nisi avocatio. De dolore parvo loquor ut a maioribus colloquium dirigam. Concessiones ex aliis non peto. Atque compromissa, cur nescio, sunt rariora et difficiliora. Hanc insipientiam non tolero. Eheu -- me oportet non tolerare, sed tacendo tolero et permitto.
Si memet superare possim, aliquem superare possim. Hoc vitium tacite invictum esse inexsuperabile vereor.
---- ---- ---- ----
Animo constanti vitam non agam. Diem de die, nonnumquam horam de hora, e gaudio in maestitiam progredior. E felicitate proficiscor et ad tristitam advenio. Fere amorem habeo maestitiae, sed solum fere propter mentem maestitiae plenam quae mihi nunc sicut semper erat. Cum illa iampridem pacem conciliavi. Utinam tamen a me frequentius vim non eripat, voluntatem non mergat, desiderium agendi non iugulet.
Aliquando autem ex nihilo desiderium animam capit. Deinde diem de die, horam de hora in mente quasi consilium agitabatur. Vigil et somniens hoc video. Me obsidere incipit. Gaudium in exsilium pellit omne donec aut consilium effectum erit aut sententia in oblivionem ceciderit.
Oceanum intueor desidero vocemque eius audire. Quoniam aliquod scit et fortasse mihi patefacere velit secreta.
Sodalis autem meum, qui in loco satietatis substitutitur, est privatio. Privatio est mihi amica vetustissima et odiodissima. emendate vivere velim, nullis nocens, et sponte mea privationem avaritia antepono. Tantum est odium avaritiae ut vix causam meam agam. Nulla egestas, nulla mihi inopia est tanta ut vitam meam perdat. Tacere, flectere, manum dare, omnia concedere possum et tamen superesse. Quoniam -- atque hoc est et vis mea optima et vitium pessimum -- sententiae in mente, anima mea vel occulta vel caeca, omnia ingenia spiritus semper, semper dico, immutata supersunt; igitur quod anima vulnerari non potest, vix incommodum curo et nil facio ut evitem. Maeste enim, sine spe et timide, sed anima vulneri omnibus superest. Anima non vincitur, ego sic non vincor. Felicitas est finis inferior; scientia est finis maximus carissimusque. Atque e miseria, intelligentia scientaque immensum extrahi possunt. Omnia mala scientiae causa patiar. Fortasse fortunatus sum, quod animum deiectum semper habebam. Felicitas haec est mea in infelicitate.
Stultus tamen sum si vitium istum superare non conor, vel conari enim recuso. Age, inquam mihi, causam tuam. Atque obscenitates multas hui monitu addo. Sed non ago. Nescio agere, vel agere vereor. Magnum mihi est odium disputationis querellarumque. Malo me cruciare quam disputare. Vituim fiat vesania: etiam quibus me adiuvare et fulcire volunt nil dico, nil me credo dicere posse. Verba permulta semper in capite meo volant et saltent, sed ubi sit tempus declamationis, se celant et evanescunt. Itaque taceo. Pauca doloris verba aliquando dico, vel immo do. Tamen haec verba nihil sunt nisi avocatio. De dolore parvo loquor ut a maioribus colloquium dirigam. Concessiones ex aliis non peto. Atque compromissa, cur nescio, sunt rariora et difficiliora. Hanc insipientiam non tolero. Eheu -- me oportet non tolerare, sed tacendo tolero et permitto.
Si memet superare possim, aliquem superare possim. Hoc vitium tacite invictum esse inexsuperabile vereor.
Animo constanti vitam non agam. Diem de die, nonnumquam horam de hora, e gaudio in maestitiam progredior. E felicitate proficiscor et ad tristitam advenio. Fere amorem habeo maestitiae, sed solum fere propter mentem maestitiae plenam quae mihi nunc sicut semper erat. Cum illa iampridem pacem conciliavi. Utinam tamen a me frequentius vim non eripat, voluntatem non mergat, desiderium agendi non iugulet.
Aliquando autem ex nihilo desiderium animam capit. Deinde diem de die, horam de hora in mente quasi consilium agitabatur. Vigil et somniens hoc video. Me obsidere incipit. Gaudium in exsilium pellit omne donec aut consilium effectum erit aut sententia in oblivionem ceciderit.
Oceanum intueor desidero vocemque eius audire. Quoniam aliquod scit et fortasse mihi patefacere velit secreta.
