![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
Cur, inquit illa, tu amorem non tractas?
Olim animam sententiis amatoriis plenam habui. Fabulas amatorias de amantibs infortunatis perlegebam permultis, et tragoedias dulces et comoedias tristes; omnibus in eis amor vicit. Narrationes haec animam tetigerunt et flebile paginam ultimam semper evolvi. Amorem summum bonum esse putavi, et vix momentum egi quin de amore cogitaverim, desideraverim, somniaverim.
Cur, inquit illa, tu amorem non tractas?
Denique ad aram Amoris attigi. Calamitas fuit. Puella insaniebat. Haud mirum, quoniam in sanitorio nos obviam iveramus. Tamen annos duos cum ea mansi. Multa me molliter de amore didicit - simul ac nimis de furore. Post eam, ruina fuit pectus et longe siliebat. Amorem autem desiderabam et poro petebam.
Cur, inquit illa, tu amorem non tractas?
Iterum cor saggita transfixit Cupido. Dolorem antiquam statim oblitus sum et incurri. Delenimenta fuerunt acerba, clades fuit beata. Furorem iterum non videram, et furor iterum finem composuit.
Cur, inquit illa, tu amorem non tractas?
Etiam atque etiam fabellam eandem egi. Flammae amoris in pectore exarsit et puella saevitur suo sub pede eas exstinxit. Amor mansit exemplar sed vita cottidiana ex ideis sacris non fit. Nihil pro amore fuit quin mea sponte faciam. Igitur nihil fuit quod non passus sum. Una puella sola me benigne dulciter tractavit. Ei infeliciter, et in aeternum me huius pudet, nocui.
Cur, inquit illa, tu amorem non tractas?
Una enim puella sola plures malorum mih attulit quam reliquum earum cunctum. Amorem semper in odium reppulebat, verba benigna semper in exsecrationes torquebat. In pectore frigido cupidinem suffocavit et cineres in cloacam ridens iecit. Denique fugi, sed animam etiam obsidebat. Reveni et fugi etiam atque etiam repetitione perniciosa. Postremo amorem occidi. Non fugi sed tranquille, flectum Sirenis praetermitens, procul ab ista ambulavi. Annos doloribus plenos fidem perdidit. Semper idem volebam, sed studium deliquescuerat et vix amorem putavi verum.
Cur, inquit illa, tu amorem non tractas?
Me igitur pravitati dein dedidi. Lascivia luxuriaque me gessi. Nec stuprum nec medicamentum ullum recusavi. Tamen horas permultas solus egi. Sed et, quod puellam habui nullam, cui dona amabilia emere potui, bibliotheca mea diem ded die crescebat. Eo tempore, puella mihi facta est amica optima... sed de hac postea. Itaque, una nocte cum capite exstasiae pleno, ego et amicus iter per Europam facere constituimus. Mane proxime, eum rogavi num etiam consilium quod feceramus verum esse. Consensit. Clarioribus cum capitibus postea consilium porro composuimus, et IV post mensas Berolinum attigimus. Totum per iter de amica mihi cara cogitare non desini; aberat milia stadia autem et amicullum enim habebat. Eheu!
Cur, inquit illa, tu amorem non tractas?
Longa et flexuosa est narratio. Narrari sola, sine historiis aliis ei decet. Sic, breviter dicam nos per postque multas aerumnas turbulentas amorem inter nos ediximus et postea, denique in matrimonium nos iungavimus. O, quam puellam mirificam! Pulchrissima est et callidissima, lepida et dulcis, venusta et docta. Vere vis mentis aequat formae. Atque semper est mihi benigna. Me amat et curat et colit. Mei denique miserata est Venus, et sine bello missit Helenam.
Cur, inquit illa, tu amorem non tractas?
Quod, inquam, os rubore verba suffundunt.
Olim animam sententiis amatoriis plenam habui. Fabulas amatorias de amantibs infortunatis perlegebam permultis, et tragoedias dulces et comoedias tristes; omnibus in eis amor vicit. Narrationes haec animam tetigerunt et flebile paginam ultimam semper evolvi. Amorem summum bonum esse putavi, et vix momentum egi quin de amore cogitaverim, desideraverim, somniaverim.
Cur, inquit illa, tu amorem non tractas?
Denique ad aram Amoris attigi. Calamitas fuit. Puella insaniebat. Haud mirum, quoniam in sanitorio nos obviam iveramus. Tamen annos duos cum ea mansi. Multa me molliter de amore didicit - simul ac nimis de furore. Post eam, ruina fuit pectus et longe siliebat. Amorem autem desiderabam et poro petebam.
Cur, inquit illa, tu amorem non tractas?
Iterum cor saggita transfixit Cupido. Dolorem antiquam statim oblitus sum et incurri. Delenimenta fuerunt acerba, clades fuit beata. Furorem iterum non videram, et furor iterum finem composuit.
Cur, inquit illa, tu amorem non tractas?
Etiam atque etiam fabellam eandem egi. Flammae amoris in pectore exarsit et puella saevitur suo sub pede eas exstinxit. Amor mansit exemplar sed vita cottidiana ex ideis sacris non fit. Nihil pro amore fuit quin mea sponte faciam. Igitur nihil fuit quod non passus sum. Una puella sola me benigne dulciter tractavit. Ei infeliciter, et in aeternum me huius pudet, nocui.
Cur, inquit illa, tu amorem non tractas?
Una enim puella sola plures malorum mih attulit quam reliquum earum cunctum. Amorem semper in odium reppulebat, verba benigna semper in exsecrationes torquebat. In pectore frigido cupidinem suffocavit et cineres in cloacam ridens iecit. Denique fugi, sed animam etiam obsidebat. Reveni et fugi etiam atque etiam repetitione perniciosa. Postremo amorem occidi. Non fugi sed tranquille, flectum Sirenis praetermitens, procul ab ista ambulavi. Annos doloribus plenos fidem perdidit. Semper idem volebam, sed studium deliquescuerat et vix amorem putavi verum.
Cur, inquit illa, tu amorem non tractas?
Me igitur pravitati dein dedidi. Lascivia luxuriaque me gessi. Nec stuprum nec medicamentum ullum recusavi. Tamen horas permultas solus egi. Sed et, quod puellam habui nullam, cui dona amabilia emere potui, bibliotheca mea diem ded die crescebat. Eo tempore, puella mihi facta est amica optima... sed de hac postea. Itaque, una nocte cum capite exstasiae pleno, ego et amicus iter per Europam facere constituimus. Mane proxime, eum rogavi num etiam consilium quod feceramus verum esse. Consensit. Clarioribus cum capitibus postea consilium porro composuimus, et IV post mensas Berolinum attigimus. Totum per iter de amica mihi cara cogitare non desini; aberat milia stadia autem et amicullum enim habebat. Eheu!
Cur, inquit illa, tu amorem non tractas?
Longa et flexuosa est narratio. Narrari sola, sine historiis aliis ei decet. Sic, breviter dicam nos per postque multas aerumnas turbulentas amorem inter nos ediximus et postea, denique in matrimonium nos iungavimus. O, quam puellam mirificam! Pulchrissima est et callidissima, lepida et dulcis, venusta et docta. Vere vis mentis aequat formae. Atque semper est mihi benigna. Me amat et curat et colit. Mei denique miserata est Venus, et sine bello missit Helenam.
Cur, inquit illa, tu amorem non tractas?
Quod, inquam, os rubore verba suffundunt.
